Michelle HoP

About the author : Ik ben Michelle, afgestudeerd in consumentenpsychologie. Het vinden van balans in baanzekerheid en het vinden van een leuke baan die bij je past, kan erg lastig zijn. Immers wil je ook plezier in het werk dat je doet. Ik hoop je met de blogs een beetje op weg te kunnen helpen door mijn verhaal te vertellen en jullie tips te geven. Veel succes en leesplezier! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt. Laat dit vooral weten door een reactie achter te laten, mij te mailen of op het duimpje te klikken!

Verjaardagsblog met Astrid: leer van haar doorzettingskracht

Michelle, Toekomstperspectief No Comment

8 november stond er een feestelijk bericht op onze Facebookpagina: Humans of Psychology bestaat een jaar en blaast het eerste kaarsje uit. Ik berichtte Astrid dat ik haar eigenlijk wel wilde interviewen over HoP als een soort verjaardagsblog. Haar reactie was heel positief, maar ze zei wel dat het waarschijnlijk geen veelgelezen blog zou worden. Dat maakte mij niet uit. Ik vond het belangrijk dat we allemaal kunnen lezen over hoe zij HoP heeft opgezet zodat iedereen iets kan leren van haar doorzettingskracht, toch?

HOP bestaat 1 jaar, gefeliciteerd! Hoe is dit eigenlijk allemaal begonnen?

In augustus 2015 had ik een soort introductiedag voor mijn master klinische gezondheidspsychologie. Naarmate ik van mijn bachelor naar mijn master toe werkte, merkte ik al dat het beeld omtrent het toekomstperspectief een negatieve wending kreeg. Deze dag begon eigenlijk al vrij negatief over het werkveld. Werk vinden was erg moeilijk. Men noemde ook allemaal “feiten” op over hoeveel brieven je gemiddeld moest sturen voor een stage en dat je beter maar meteen moest beginnen met solliciteren. Jij als gemotiveerde masterstudent hebt hier helemaal geen zin in. Je gaat je eindelijk specialiseren en dan word je daarmee geconfronteerd.

 

Ja begrijp ik, je master moet gewoon positief beginnen zodat je met plezier je lessen induikt. Nu begin je juist met een negatieve insteek. En toen?  

Precies. Mijn tante had hoogte gekregen van mijn start aan deze studie en kende wel iemand die werk in de GZ heeft na de psychologieopleiding in Leiden. We zijn eens gaan praten en hij vertelde mij toen dat psychologie in praktijk heel anders is dan je tijdens de bachelor leert. En nog wel meer mensen zeiden dat. Ik plaatste toen een bericht op Facebook bij Universiteit Leiden dat ik erg was geschrokken van het negatieve beeld over klinische psychologie en of we hier iets mee konden doen, iets konden opzetten om meer duidelijkheid te krijgen over onze toekomst. Ik werd toen doorverwezen naar het SPS-NIP en begreep dat dergelijke hulpplatformen erg upcoming waren. Maar eigenlijk was niets daarvan onafhankelijk qua mening of specifiek voor psychologiestudenten, online, en direct toegankelijk.  Zo worden er veel sollicitatietrainingen georganiseerd die erg gericht zijn op het bedrijfsleven waardoor je je toch met andere middelen gaat profileren dan wanneer je zou gaan voor een vacature als psycholoog. Bij een bedrijf ga je niet zomaar vertellen dat je zelf bij een psycholoog hebt gelopen omdat het wordt gezien als zwakte, maar als je van je therapie geleerd hebt en die kennis zelf kunt gebruiken in je werk als psycholoog, benoem je die ervaring misschien weer wel. Het is dus allemaal toch wat anders.

 

“HoP moest toegankelijk worden voor iedereen, waar je ervaringen van anderen kunt lezen.”

 

En zo ontstond eigenlijk het idee voor HoP?

Ja, ik ben met wat mensen gaan praten. Hoe gaan we het aanpakken, wat doen we qua budget? Genoeg mensen zagen het zitten maar hadden niet echt de mogelijkheid om te helpen. Uiteindelijk ontstond de eerste groep, maar toen bleek dat veel mensen het vooral deden om hun cv op te leuken. Natuurlijk wilde ik dat ook wel, maar het is voor mij echt prioriteit dat ik er wat van leer. Dat idee had Hugo ook, die nu nog altijd bij HoP zit. Toen bleven we met z’n twee over en kwam het idee voor de website. We hebben met veel mensen van de universiteit gepraat en moesten een soort businessplan opstellen. Ik wilde dat het allemaal vrij snel zou gaan, maar ik werd helaas niet echt serieus genomen. Veel mensen en commissies dachten dat het mij niet zou lukken. “Voor zoiets moet je minimaal een jaar uittrekken, en velen nemen dan ook een tussenjaar om dergelijk comissiewerk te doen”. Toch was ik strijdlustig, HoP moest gewoon gebeuren. Ik heb zelf het geld in de website gestopt en 8 november gingen we online. Elke twee weken wilden we een blog online hebben, over wat we zelf mee hadden gemaakt maar ook interviews met mensen uit het werkveld. We hadden toen nog echt geen idee waar we aan begonnen waren.

 

Klinkt vrij intensief inderdaad, voor met z’n twee. Zeker omdat je het plan in september had en twee maanden daarna al live ging. Was dat te doen?

Het ging ziek hard. Ik zei daarom tegen Hugo dat ik het erg leuk vond, maar dat we eigenlijk meer konden dan dit. Bovendien was het voor mij ook wel erg druk omdat ik ook nog werk in een bloemenzaak, vrijwilliger ben en mijn scriptie had. De blogs waren wel te doen, maar soms redden we de deadlines niet. Dus toen zijn we meer mensen gaan zoeken en kwamen jullie erbij in februari en maart: Rowena, Michelle, Manon, Lisette en Pauline.

 

Whoohoo! Een nieuw team met frisse ideeën en andere richtingen binnenin de psychologie. Met dit team ontstond ook het idee van de gastbloggers. Wat was hier precies het doel achter?

Gastbloggers zijn er eigenlijk voor de diversiteit. Je gaat nog veel meer hoeken belichten van onderwerpen die je anders niet bekeken zou hebben. Doordat er over al die mogelijkheden geschreven wordt, krijg je een veel completer beeld. Ik ben er sowieso een beetje op tegen dat dezelfde mensen steeds aan het woord zijn. Je zal dan geen verhalen lezen met onverwachte onderwerpen. Daarom wilde ik eerst ook blogs met interviews. Je stapt dan actief op iemand af en krijgt nieuwe inzichten. Later zijn de gastbloggers erbij gekomen voor nog meer diversiteit. Veel mensen hebben een leuk verhaal, en vinden één keer een blog schrijven wel genoeg.

Over diversiteit gesproken. Is het je al opgevallen dat wij van HoP bijna allemaal de klinische kant doen, maar dat er slechts eentje werkelijk in de GZ werkt binnen een organisatie? Ook dat laat al zien hoe divers de wegen binnen een studie kunnen zijn, alhoewel ik niet durf te zeggen dat onze HoP-groep echt representatief is.

 

*Moment van stilte. Michelle realiseert zich dat inderdaad ineens.*

 

Ja, ik zat daar ineens over na te denken. In bad. Waar je altijd van die goede ideeën opdoet. Toen vroeg ik mij ook af waarom de lezers onze blogs lezen. Waarom willen ze bepaalde dingen lezen?

 

Ik denk dat we weer een mooie poll online moeten zetten, want nu ben ik ook nieuwsgierig. Zijn er trouwens nog dingen die je absoluut met HoP wilt bereiken, behalve een interessante poll om antwoord op je vragen te krijgen?

Ik was eerst heel ambitieus, maar nu denk ik: er moet niks, maar alles is mogelijk. Als iemand van ons nu met een idee zou komen, zeg ik “Leef je uit”. Waar ik nog naartoe wil werken is HoP Academy (een soort videoplatform waar ervaringen en tips gedeeld worden), meer live interactie met onze lezers en de auteurs om wat van elkaar te leren en ervaringen op een andere manier te delen. Ik ga alleen niet met twaalf man skypen, dat ga ik gewoon niet doen. Dus dat zouden we nog mooi moeten vormgeven. Ik zou het alleen niet als training willen zien. Wij zijn een online platform, voor iedereen bereikbaar en toegankelijk. Dat moet ook zo blijven. Daarnaast zou ik wel een keer een hele grote netwerkborrel met andere soortgelijke organisaties willen organiseren, maar dan zo simpel mogelijk. Niet met een awkward stickertje op je vestje geplakt met je naam, maar meer: als je wilt komen, kom je. Geniet en heb er lol in. Dat mis ik soms. De meeste netwerkborrels zijn zo geforceerd en daar heb ik een “pleurishekel” aan. Dat geforceerde moet weg.

Ik zou trouwens ook best eens een lezing willen geven. Naamsbekendheid hoeft niet per se. Ondanks dat ik een online platform heb opgezet, sta ik niet graag in de spotlight.

 

Vandaar dit interview, dat ik je toch lekker in de spotlight zet.

Ja, maar dit maakt niet uit. Ik mag dit checken, dus ik heb er nog controle op. Dus tja. Dat waren zo’n beetje mijn plannen met HoP. Ik moet zeggen dat ik zelf al veel gehad heb aan HoP.

 

“HoP heeft nergens belang bij. Wij zeggen ook niet wat jij moet doen. Je leest onze blog en je gebruikt je interpretatie voor je eigen toekomst om keuzes te maken. Punt.”

 

Nou, dat was eigenlijk mijn volgende vraag. Wat heb je zelf al gehad aan HoP?

Ik heb zeker geleerd assertiever te zijn. Ik kan beter mijn ding doen ongeacht wat anderen ervan vinden. Ook schrijf ik nu veel meer uit gevoel. Mijn eerste blogs zijn geschreven na veel te hebben gepraat en nagedacht. Nu gaat alles direct vanuit het hart in de woorden. Mijn netwerk is nu ook een stuk groter en toereikender en ik word sneller serieus genomen.

 

Komt dat ook omdat je jezelf meer serieus bent gaan nemen?

Zo, mevrouw de psycholoog. Maar in dat opzicht zeker. Vlak voor die introductiedag van mijn master dacht ik nog: ik heb de ambitie wel dus ik kom er ook wel. En dan komt tijdens de introductiedag ineens de vraag wat je eigenlijk op je cv hebt staan. Ja hallo, ik heb gewoon mijn vakken gehaald. Nu heb ik gemerkt dat het daar allemaal niet om draait. Ik ben zelfverzekerd genoeg om te kunnen zeggen dat ik echt wel veel op mijn cv heb staan. Niet zozeer omdat er meer is bijgekomen, maar meer omdat ik op een andere manier naar mijn eigen kwaliteiten ben gaan kijken. Daardoor ga ik veel creatiever om met wat ik echt kan. Dat geeft mij veel zelfvertrouwen. Verander jezelf niet, maar geef dezelfde kwaliteiten een ander kleurtje. Daar ben ik echt wel trots op.

 

En met deze trotse woorden sluiten we het interview af. Eigenlijk kwam er nog veel damespraat achteraan, maar dat was niet geheel relevant voor dit interview.

lachen-met-astrid

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: