Lisette HoP

About the author : Hi, ik ben Lisette en ik ben net afgestudeerd als psycholoog (specialisatie Child and Adolescent). In dit project neem ik jullie mee in mijn zoektocht naar mijn weg in het klinische werkveld! Bedankt voor het lezen van mijn blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Een jaar afgestudeerd

Klinische psychologie, Lisette, Studeren, Werken No Comment

dsc_0050

Laatst bedacht ik me dat het bijna een jaar geleden is dat ik afstudeerde. Een jaar! Voor mijn gevoel heb ik tussen mijn laatste stagedag en vandaag drie keer met mijn ogen geknipperd, zo ontzettend snel is het gegaan. Een goed moment om te vertellen waar (en wat) het jaar afgestudeerd zijn me heeft gebracht.

Vorig jaar rond deze tijd was ik lichtelijk in paniek. Last minute scriptieaanpassingen, casusbeschrijvingen voor de diagnostiekaantekening en eindeloos reflecteren in mijn stageverslag. Het gevolg van ultiem uitstelgedrag. Deels omdat plannen nooit mijn sterkste kant is geweest en deels omdat ik het stiekem ook heel eng vond om af te studeren. Na twee bachelors (rechten en psychologie) en een master kwam het einde van mijn studerende leven wel heel dichtbij. En nu zijn we een jaar verder. Ben ik komende maand al een jaar afgestudeerd. En een jaar aan het werk.

Wie de blogreeks ‘help/hoera ik heb een werkervaringsplek’ heeft gevolgd weet dat ik begonnen ben in een veelbesproken, en voor sommigen controversiële, positie: als ‘wepper’. Nog regelmatig krijg ik daar vragen over. Vragen die bijna zonder uitzondering leiden tot de vraag of ik me niet geroepen voel om me duidelijker uit te spreken over de werkervaringsplek. Of liever gezegd, tegen de werkervaringsplek. Want ik vind de constructie toch zeker ook belachelijk? Als jurist zou ik toch moeten weten dat er bij een werkervaringsplek vaak sprake is van een arbeidsovereenkomst en daarmee een recht op minimumloon? En de slavernij is inmiddels toch allang afgeschaft?

In een ideale wereld zouden er inderdaad genoeg betaalde banen zijn voor startende basispsychologen. Maar het is geen ideale wereld. De constructie van een werkervaringsplek ontstaat daar waar het aanbod groter is dan de vraag. De Monitor besteedde begin dit jaar aandacht aan de rol van opleidingen bij het studentenoverschot. Ik startte mijn bachelor psychologie met zo’n 600 andere studenten. En dat was dan enkel aan de universiteit Leiden. Tel daar de psychologieopleidingen elders in het land erbij op, plus het aantal studenten dat op HBO niveau toegepaste psychologie studeert, en je hebt een enorme vijver met mensen met dezelfde interesses en (deels) dezelfde vaardigheden. Natuurlijk valt er een deel af en een deel kiest voor een niet-klinische richting. Maar een groot deel, mijzelf inclusief, denkt dat de waarschuwingen dat je later lastig aan een baan komt wel mee zullen vallen. Toen ik aan mijn bachelor begon klonken die waarschuwingen ook nog niet zo luid als nu. Tijdens de opening van mijn masterjaar werd er voor het eerst hardop uitgesproken dat degenen die voor een klinische master hadden gekozen het zwaar gingen krijgen. Eerst met het vinden van een stageplek en daarna met het vinden van een baan. Maar goed, dan heb je al gekozen.

Het maakte wel dat ik al vroeg begon met het solliciteren naar een stage. Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar ik schreef twee brieven. Daaruit volgde een gesprek en een stageplek. Ik ben in september begonnen aan mijn master en in november wist ik al dat ik in februari stage kon gaan lopen. Dat gaf heel veel rust. En paniek. Want naast drie dagen stage lopen moest ik ook twee verplichte vakken volgen en mijn scriptie schrijven. En omdat de keuzevakken me eigenlijk ook wel leuk leken heb ik er daar ook nog twee van gevolgd. Mijn mentor uitte zijn twijfels over de haalbaarheid van mijn plannen. Dat werkt voor mij altijd heel goed, want daar waar iemand denkt dat iets niet kan (of zoals ik het vaak interpreteer: dat ik het niet kan), ben ik erop gebrand om te laten zien dat het wel kan. En zo geschiedde.

Na mijn stage rolde ik door in een werkervaringsplek. Er waren geen garanties op betaald werk en ik kon gemakkelijk weg als ik dat zou willen. Die duidelijkheid vooraf is denk ik erg belangrijk, omdat ik ook verhalen hoor waar beloftes worden gedaan over het uitzicht op betaald werk die uiteindelijk niet worden waargemaakt. Hoe je kijkt naar je eigen werkervaringsplek is ook afhankelijk van waar je staat. Ik heb er echt weleens flink de balen van gehad. De werkdruk is hoog en je weet niet of het zich in de toekomst gaat uitbetalen. Er zijn geen garanties. Ik heb uiteindelijk vijf maanden gewept, tot ik  een betaalde baan kreeg binnen dezelfde organisatie. Die heb ik nog een tijdje gecombineerd met mijn werkervaringsplek, omdat ik zelf graag de combinatie tussen behandeling en diagnostiek wilde houden. Inmiddels werk ik 32 uur en zijn al mijn uren betaald. Iets waar ik vorig jaar niet op had durven hopen. En ja, dat stemt zeker milder over de werkervaringsplek in het algemeen, omdat het mij een hoop gebracht heeft.

Toen ik nog rechten studeerde moesten we bij vakken als strafrecht regelmatig zaken voorbereiden. En dat waren meestal geen lieverdjes. Hoe verdedig je nou iemand waar je zelf de rillingen van krijgt? Een van mijn docenten leerde ons het volgende: het gaat niet om het resultaat, maar om het proces. Om dat je waarborgt dat iemand een rechtvaardig proces heeft gekregen, en niet om vrijspraak. Misschien is het in dit werkveld precies omgekeerd. Gaat het juist niet om het proces, maar om waar het je uiteindelijk brengt. Is er misschien sprake van een oneerlijk proces, een proces waarbij je flink moet investeren, maar is het resultaat het uiteindelijk waard. We gaan het zien.

 

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: