Gastblogger HoP

About the author : Gastbloggers zijn studenten en afgestudeerden met een inspirerend verhaal. Zij vertellen over hun ervaringen, hun kansen, hun wensen, en hun doelen. Het schrijven van een gastblog is een leuke manier om jezelf online te profileren. Heb je interesse in het schrijven van een gastblog? Mail dan naar gastblog @humansofpsychology.nl

Dominique: Ervaring opdoen zonder diploma, deel 2

Gastblogger, Studeren, Toekomstperspectief, Werken, Werkveld No Comment

collage-2

Dominique Elkhuizen: “Studeren is natuurlijk al een hele onderneming op zichzelf. Als je dan ook nog verder moet kijken dan je boeken en tentamens, waar moet je dan naar zoeken? Opeens moet je naar dingen gaan kijken waarvan je het bestaan misschien nog niet eens weet. Hoe moet je kiezen welke kansen je gaat pakken? In mijn gastblogs vertel ik je wat mijn ervaring is met het maken van die keuzes, waarvan hier deel 2”.

 

De twijfels waarover ik sprak in mijn eerste blog, over het kiezen van een stage en vrijwilligerswerk, sloegen bij de beslissing over Bali weer toe: is het wel het geld waard? Trekt het mij wel? Heb ik hier wat aan? Durf ik hier überhaupt wel alleen naartoe? Allemaal vragen die de meeste van jullie misschien ook wel zouden hebben. Het ging om een maand vrijwilligerswerk in Bali met een Engelse organisatie, waarbij wij projecten voor kinderen met uiteenlopende beperkingen en een sessie bij het enige psychiatrische ziekenhuis van Bali zouden leiden. Wat ik heb ondervonden, toen ik zo bezig was met het twijfelen, is dat als je zo’n unieke kans voor je neus hebt liggen, het belangrijkste is dat je kijkt naar wat het oplevert voor jou. Wat is de toegevoegde waarde? Wat leer je ervan als persoon? In mijn geval leek mij het leren over een andere cultuur, een kijkje nemen in de praktijk en het leren om meer open-minded te zijn de toegevoegde waardes van deze trip.

 

Omdat er weinig informatie van tevoren beschikbaar was, wisten we toen we aankwamen niet wat we moesten verwachten.. Het begon met een duikje nemen in de cultuur van Bali. Het geloof in Bali is het hindoeïsme, waardoor de bevolking erg spiritueel is. Ze geloven in vloeken, in kwade geesten en het helen door spirituele leiders. Het gebeurt dan ook regelmatig dat als een familielid bijvoorbeeld in een psychose raakt, de families naar een heler toestappen voor genezing, iets wat ontzettend veel geld kost in Bali. Hiernaast is het zo dat als een kind geboren wordt met een afwijking, de families vaak te arm zijn om het de zorg te geven die het nodig heeft. Samen met nog andere factoren die meespelen is het zo dat mensen met een beperking (mentaal of fysiek) vaak niet bij de juiste instanties komen om hulp te krijgen. Dit is een van de redenen waarom deze organisatie actief is geworden in Bali.

 

Ik heb ontzettend veel gedaan en meegemaakt in Bali, maar het leek mij leuk om voor jullie een aantal voorbeelden van sessies en dagen in Bali te geven.  De maandag begon dan ook altijd met een van mijn favorieten projecten. Tijdens deze sessie begeleidden wij met z’n tienen een groep van +/- 30 zwaar autistische kinderen. We gaven bijvoorbeeld de groep kinderen met lagere vaardigheden hydrotherapie in het zwembad, om onder andere hun coördinatie te verbeteren. Met de kinderen met iets hogere vaardigheden hebben we verschillende muziekinstrumenten gemaakt, met als doel hun motorvaardigheden en sensorische vaardigheden te oefenen. Na dit project hadden we de rest van de middag om de sessies van de rest van de week te plannen. Op de dinsdagochtend hadden we een hele grote groep van kinderen van 5-12 jaar met uiteenlopende leerproblemen. Omdat het zo’n grote groep was hebben we bijvoorbeeld een keertje olympische spelen gehouden met verschillende onderdelen, waaronder een plek waar de kinderen hun eigen medailles konden maken. Dit had als doel om verschillende vaardigheden te verbeteren maar ook om het competitieve en creatieve element erin te bewaren. In de middag had ik juist een kleinere school met kinderen met een verstandelijke beperking. Deze kinderen hielden er onwijs van om zo veel mogelijk actieve dingen te doen en om Engels te leren. De sessies waren dus vooral gericht op zingen, elkaar nadoen, spelletjes, met ballen overgooien en yoga.

 

Op de woensdagen leidden we sessies in de enige psychiatrische faciliteit in Bali. Hier hebben we ook de eerste week dat we in Bali waren geslapen. Iets waar de organisatie voor pleit is het niet veroordelen, wat voor ons inhield dat wij nooit te horen kregen wat de diagnoses van de patiënten waren. Een voorbeeld van een sessie die wij hier hebben gedaan is een zelfportret maken. Alle deelnemers konden zichzelf tekenen en daarna hun portret versieren. We hadden een witte muur vrijgemaakt om alle portretten op te hangen met hun namen erbij.

img_9580-1

 

 

In mijn eerste blog was te lezen dat ik bij de Kindertelefoon veel heb geleerd over gespreksvaardigheden en hoe belangrijk die zijn voor het voorloop van een gesprek. In Bali was juist totaal het tegenovergestelde het geval. De kinderen en volwassenen hadden vaak een beperking die contact maken lastig maakte en ze konden ook geen Engels. Hierdoor moesten wij het volledig doen met gezichtsuitdrukkingen, handgebaren en geluiden. Heel erg wennen zoals je je misschien kan voorstellen, maar als je zo in het diepe wordt gegooid leer je het snel genoeg. Door deze ervaring heb ik geleerd dat woorden helemaal niet nodig zijn om een connectie met iemand te maken en dat non-verbale communicatie eigenlijk misschien wel meer van belang is dan verbale communicatie. Hiernaast is een van de mooiste lessen die ik heb geleerd wederom dat het zijn voor iemand al genoeg is. Verbetering gaat soms in de allerkleinste stapjes en alleen al het geven van aandacht aan iemand is vaak al meer dan genoeg. Achteraf gezien was mijn ervaring in Bali een echte eyeopener. Naast het werk wat we deden met de kinderen en volwassenen zelf, zijn de dingen die ik heb geleerd van de cultuur en van de mensen om mij heen al iets wat het volledig waard heeft gemaakt. Het gevoel van op één lijn zitten met 50 psychologiestudenten van over de hele wereld en het kunnen leren van al deze mensen is iets wat ik nooit had willen missen.

 

Ik wil dan hiermee ook iedereen die dit leest op het hart drukken om je niet al te druk te maken over de keuzes die je moet maken en puur te kijken naar wat jij er als persoon aan hebt en wat je ervan kan meenemen.

Deel 1 nog niet gelezen? Klik dan hier!

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: