Lisette HoP

About the author : Hi, ik ben Lisette en ik ben net afgestudeerd als psycholoog (specialisatie Child and Adolescent). In dit project neem ik jullie mee in mijn zoektocht naar mijn weg in het klinische werkveld! Bedankt voor het lezen van mijn blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Werken in het ziekenhuis: wennen aan een nieuwe wereld

Gezondheidspsychologie, Kind- en jeugd psychologie, Klinische psychologie, Lisette, Toekomstperspectief, Werken, Werkveld No Comment

In mijn vorige blog lazen jullie dat ik sinds kort een nieuwe baan heb in een hele bijzondere omgeving: het ziekenhuis. Hoe de eerste weken me zijn vergaan? Ik vertel het je hieronder!

Het is mijn eerste werkweek. Ik sta in de lift met een vader en dochter. De man is al op leeftijd en zit in een rolstoel. ‘Papa, ik weet niet of ik de hele ochtend bij je kan blijven’, zucht de dochter. ‘Dat geeft niet’, is het antwoord. En zachtjes voegt de man eraan toe: ‘als jij weg bent kan ik tenminste met goed fatsoen achter de verpleegsters aan’. De dochter en ik kijken elkaar even aan. ‘Je word er echt niet jonger op hoor’, stelt de man met een onvervalst Leids accent. ‘Dus zorg nou maar dat je nu wat meer pleziertjes meepakt, voor je straks mijn leeftijd hebt’. De dochter kijkt zo verbaasd dat ik mijn best moet doen om niet in de lach te schieten. Dan stopt de lift en kijkt de man naar mij. En terwijl hij de lift uitrolt hoor ik ineens: ‘dat geldt anders ook voor jou jongedame!’

Bij een ziekenhuis denk je al snel aan witte jassen en oncharmante schoenen, maar die dresscode geldt niet voor ons, de kinderpsychologen. Op mijn eerste werkdag krijg ik echter wel een belangrijk accessoire: de personeelspas. Het is een soort veredelde bonuskaart (lees: met pasfoto en streepjescode) aan een uittrekbaar koordje. Het komt inclusief een handleiding over wat je er allemaal mee kan. Printen vanaf elke printer in het ziekenhuis bijvoorbeeld. En de slagboom van de parkeergarage schijnt er ook van open te gaan. Maar de belangrijkste functie is laten zien dat je in het ziekenhuis werkt en daarom moet je de pas tijdens werktijd zichtbaar op je kleding dragen. Dit heeft tot gevolg dat mensen regelmatig aan mij vragen waar ze kunnen laten bloedprikken, of waar bijvoorbeeld de cardiologie afdeling is. Ik heb meestal geen flauw idee. Richtingsgevoel is sowieso niet mijn sterkste kant, maar kennelijk wordt het volledig uitgeschakeld zodra ik het ziekenhuis binnen stap. Iedere keer als ik op de goede verdieping uit de lift stap moet ik nadenken of ik nou links- of rechtsaf moet (dat is dus afhankelijk vanuit welke lift je komt, om het makkelijk te maken). Ik ben allang blij als ik de weg naar de kinderpoli (die drie verdiepingen lager ligt) kan vinden. En naar de kantine uiteraard.

Maar goed, het ziekenhuis dus. Tot twee maanden geleden kwam ik hier, gelukkig, zelden en nu werk ik er. De afdeling kinderpsychologie heeft een aantal verschillende functies. Het gaat bijvoorbeeld om het begeleiden van opgenomen kinderen en hun ouders. Om het aanpakken van angsten die specifiek met het ziekenhuis te maken hebben, zoals prikangst of angst voor de dokter. We doen ontwikkelingsonderzoeken bij kwetsbare groepen kinderen. Het is een bijzondere omgeving en heel anders dan de kinderpsychiatrie. Toch zijn er ook overeenkomsten te zien. Mensen komen hier bijvoorbeeld niet voor de gezelligheid. ’s Ochtends in de lift weet je precies wie er personeel is en wie niet. Daar heb je geen pasjessysteem voor nodig. Dit deed me, net zoals een tijd terug bij het begin van mijn stage, beseffen dat de mensen die hier komen, komen met zorgen. Omdat er misschien iets mis is. Als je eenmaal in de klinische setting werkt, wordt het haast normaal. Je ziet immers praktisch iedere dag kinderen met autisme, stemmingsklachten en suïcidale neigingen. Maar dat het voor ons normaal wordt, betekent niet dat het normaal is. Daar werd ik in het ziekenhuis weer even goed mee geconfronteerd. De kleine bedden op de afdeling, de kinderen met kale hoofdjes en sondes. Mijn huidige werkzaamheden bestaan momenteel voornamelijk uit het doen van ontwikkelingsonderzoeken bij twee- en vijfjarigen. Over het algemeen hele leuke en vrolijke kinderen. Maar wat je ziet in de omgeving drukt wel hele duidelijke stempel op de werkplek. Al moet ik toegeven dat het ook in deze omgeving went. De tweede overeenkomst? Somatische klachten zijn geen keuze. Psychische klachten al evenmin. De twee gaan heel vaak hand in hand en dat is ook niet zo gek. Als je nerveus bent heb je vaak hoofdpijn, of last van misselijkheid. En als jij je weken achter elkaar niet lekker voelt, dan doet dat iets met je psychische gesteldheid. Soms is het heel moeilijk om te bepalen of iets psychisch of somatisch is en of het één nou het gevolg van het ander is. Dat maakt het werk vaak complex.

Laatst had ik het met een collega over behandelingen bij ernstig zieke kinderen. Hoe doe je dat eigenlijk, kinderen behandelen die zich in een levensbedreigende situatie bevinden? Zij vertelde over een behandeling die ze had gedaan bij een patiëntje dat ervan overtuigd was dat ze op korte termijn op een hele nare manier zou komen te overlijden. Met EMDR is toen geprobeerd dat beeld aan te passen, zodat het beeld wat ze hierbij had minder angstaanjagend werd. Dit gaf het meisje rust en is vrijwel het enige wat je als psycholoog in een dergelijke situatie kan doen. Uiteindelijk is ze overleden en dat voelt ontzettend oneerlijk. Het inspireert tegelijkertijd ook om iets moois van het leven te maken. Te leven vanuit eigen overtuiging en niet omdat bepaalde dingen van ons verwacht worden. We worden er immers allemaal niet jonger op.

 

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: