Michelle HoP

About the author : Ik ben Michelle, afgestudeerd in consumentenpsychologie. Het vinden van balans in baanzekerheid en het vinden van een leuke baan die bij je past, kan erg lastig zijn. Immers wil je ook plezier in het werk dat je doet. Ik hoop je met de blogs een beetje op weg te kunnen helpen door mijn verhaal te vertellen en jullie tips te geven. Veel succes en leesplezier! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt. Laat dit vooral weten door een reactie achter te laten, mij te mailen of op het duimpje te klikken!

Van student naar docent op de universiteit

Advies en lesgeven, Michelle No Comment

Michelle Droog: “In mijn vorige blog beschreef ik dat ik braaf een aantal weken moet wachten op reactie van mijn droombedrijf (en wachten is killing als je niets om handen hebt). Alsof mijn supervisor dit rook, kreeg ik een vacature van hem doorgestuurd: werkgroepdocent psychometrie op de universiteit. Ze zochten per direct nog mensen die werkgroepen zouden willen geven. Interessant! Ik sta nogal bekend als SPSS-gek. Een persoon die blij kan worden van multi-level analyses, verklaringen zoeken bij niet-significante resultaten en vrijwillig wil spelen met data. Het leek mij dus wel wat om iets met mijn gekke enthousiasme en misschien tot nu toe verborgen genen te doen. Ik kom namelijk uit een familie met aardig wat docenten. Natuurkunde, scheikunde, biologie, aardrijkskunde en wiskunde. Ik dacht eigenlijk dat ik dit familietrekje niet had, maar voor middelbare scholieren staan is toch anders dan voor studenten. Plus: ik zou nog ontzettend veel ervaring opdoen in voor grote groepen spreken (dat is namelijk een punt voor verbetering vatbaar van mij). Ik besloot daarom voor de vacature te gaan.

mario-psychometrie

Ik heb nu drie werkgroepen en het tentamen staat al bijna voor de deur. Ik moet heel eerlijk zeggen dat de eerste les vrij waardeloos ging. Je staat voor veertig man ongeveer anderhalf uur te presenteren. Jij bent de docent, een voorbeeld, een expert. Ik had alleen het verschil tussen zelf de kennis & vaardigheden hebben en het ook kunnen overdragen aan anderen, zwaar onderschat. Ook had ik natuurlijk nul ervaring in lesgeven zelf en zat ik met vragen zoals: hoe diep moet ik op de stof ingaan, hoe houd ik een werkgroep interessant voor zowel de psychometriehaters als de –lovers, hoe kan ik iets op een andere manier uitleggen als de eerste uitlegmethode niet voor iedereen even succesvol is? Ik was echt net afgestudeerd en moest nog afstand nemen van mijn labeltje “student”. Ik zag mijzelf daarom nog niet echt als een docent.

 

Weerstand over gebrek ervaring

Ik had dus nogal wat weerstand over het idee dat ik als pas-afgestudeerde voor een klas stond, zonder echt heel veel meer over het vak te weten dan de studenten na het behalen van dit tentamen. Immers ben ik gewoon afgestudeerd in de consumentenpsychologie en niet specifiek als onderzoeker. Ik kan veel vragen beantwoorden, maar helaas ook net zoveel vragen niet. Ik voelde me daardoor soms best een kneus en verweet mezelf dat studenten 200 euro per maand betaalden om les te krijgen van iemand die qua kennis maar ietsjes verder is dan zij en voor het gevoel vaak zegt: “Eerlijk gezegd weet ik het antwoord op je vraag nu niet, maar ik zoek het voor je uit”. Ik weet nu dat dit geen schaamte hoeft te zijn. Mede-werkgroepdocenten ervoeren precies hetzelfde. Ook Peter de Heus, de statistiekvader van Leiden, weet niet alles. Door de focus te leggen op wat je niet weet vergeet je eigenlijk wat je allemaal juist wél weet. En eigenlijk weet ik verdomd veel. Omgaan met enkele gebreken aan kennis op bepaalde gebieden is de beste manier om te leren. Gewoon erkennen dat je het hebt en dit vervolgens zo snel mogelijk opvullen. Maar: liever dat je de tijd neemt om een vraag goed te beantwoorden dan snel met een slordig antwoord komen.

 

Humor

Ik ben van nature heel droog qua humor, waar de een wat beter mee kan omgaan dan de ander. Zo antwoord ik op een vraag van de studenten zoals “Red ik het nog om naar de wc te gaan voor de les begint?” standaard met “Ligt aan de grootte van je boodschap.” De ene student kijkt alsof er water aan het branden is en de ander loopt met een grote grijns naar de wc. Toch is het soms overwegen of ik iets wel of niet kan maken.

we kennen deze legale spiekbrief bij statistiekvakken allemaal :)
We kennen deze legale spiekbrief bij statistiekvakken allemaal 🙂

 

Ik zou ook dolgraag naast een half-slapende student willen staan en zeggen: “Ik zie dat je lichamelijk aanwezig bent maar man, man, man, waar ben je geestelijk?”. Dit is vooral toepasselijk bij de avondgroep die nog van acht tot tien les van mij heeft, maar ik ben eigenlijk erg blij dat ze vaak allemaal vrij enthousiast weer aanwezig zijn en dus laat ik de opmerking maar zitten. Ook weet ik niet of studenten het waarderen dat ik standaard bij ingeleverd huiswerk zonder naam schrijf: “Wie is de gelukkige eigenaar/eigenaresse van dit krulletje?” of “Whooooo are you. Who who, who who. I really wanna know” (hopend dat ze CSI kijken of fan zijn van The Who). Maar ik doe het eigenlijk altijd. Dat is gewoon hoe ik ben en hoe ik mij als docent prettig voel. Ik merk wel dat ik daardoor met de ene groep een betere match ben dan bij de andere. In het begin had ik daar nog moeite mee, dat de ene groep goed ligt en de ander totaal niet. Ik kwam soms ook echt wel chagrijnig thuis, het ging gewoon niet lekker. Maar ook dat is iets waar je mee om leert gaan. Je hoeft niet door iedereen aardig en leuk gevonden te worden en de ene les gaat gewoon beter dan de ander. Blijf gewoon je best doen en laat ze met meer kennis de deur uit gaan dan binnenkomen. Bij de ene groep lukt dat gelukkig prima als mezelf met af en toe een grap en bij de andere groep moet ik mij iets aanpassen. Ach ja. So be it.

 

“Ik had dit nooit willen missen”

Toen ik mijn vrienden en familie vertelde dat ik werkgroepdocent was, weet ik nog dat zowel ikzelf als zij twijfelden over of dit echt iets voor mij was. Verlegen stille ik. Maar ik heb zo ontzettend veel geleerd over voor een klas staan, dingen uitleggen en mezelf, dat ik dit nooit had willen missen. Ruim een maand geleden zou een vacature waarin presentaties en workshops geven tot werkzaamheden behoorden, mij hebben afgeschrikt. Nu denk ik: kom maar op!”

 

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: