Lisette HoP

About the author :

Hi, ik ben Lisette en ik ben net afgestudeerd als psycholoog (specialisatie Child and Adolescent). In dit project neem ik jullie mee in mijn zoektocht naar mijn weg in het klinische werkveld! Bedankt voor
het lezen van mijn blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

To Gz or not to Gz

Klinische psychologie, Lisette, Solliciteren en profileren, Werken 1 Comment

Als je eenmaal afgestudeerd bent binnen de klinische psychologie ga je vaak al snel nadenken over de opleiding tot Gz-psycholoog. Daar waar je tijdens je studie bezig bent je te profileren voor een leuke stageplaats, begint daarna de profilering voor een opleidingsplek. Veel mensen maken daarin keuzes in de hoop dat die zich later zullen uitbetalen. Maar of je daar nu altijd blij van wordt…

 

 

Laatst had ik ’s avonds met een vriendin op Den Haag Centraal afgesproken om in de stad wat te gaan eten. Ik was bij hoge uitzondering te vroeg en omdat het mooi weer was besloot ik buiten, op een bankje in de zon, op haar te wachten. Naast me zat een jongen een boek te lezen. Een paar meter verderop zat een dakloze man, met een deken om zich heen geslagen en zijn bezittingen in een winkelwagentje. Ik besteedde er eerlijk gezegd weinig aandacht aan. Na een tijdje stond de jongen naast me op en verdween hij in de massa. Een paar minuten later zag ik hem weer opduiken met een zak broodjes en een fles water in zijn hand. Hij hurkte naast de dakloze man en legde de boodschappen bij hem op het bankje. Met mij keken nog een aantal anderen naar wat er daar gebeurde. Naar de glimlach van beiden. Naar hoe eigenlijk zoiets kleins voor iemand zoveel meer kan betekenen.

Het idee was om na mijn afstuderen eerst een tijdje te gaan werken en een beetje rond te kijken. Je bent met een studie psychologie vrij breed opgeleid en tijdens een stage zie je vaak maar een heel klein stukje van het werkveld. Toen ik eenmaal afgestudeerd was, en zeker toen ik eenmaal een betaalde baan had, kwam al vrij snel (en vaak) de vraag of ik voor de Gz-opleiding wilde gaan. Dat is in het klinische werkveld toch een beetje de heilige graal. Als psycholoog stel je eigenlijk nog niet zo heel veel voor, maar als je eenmaal Gz-psycholoog bent gaan er een hoop deuren open. Dat is tenminste het idee. Hoewel de één een stuk ambitieuzer is dan de ander, ken ik er maar weinig die klinische psychologie hebben gestudeerd en niet in opleiding willen. De reacties lopen uiteen van ‘ik kies voor een ander beroep als ik niet binnen vijf jaar in opleiding ben’ tot ‘voorlopig wacht ik af of het op mijn pad komt’. Maar hoe iemand er ook in staat, bijna iedereen is bezig met een opleidingsplek. Maakt keuzes in de hoop dat het de kans op een opleidingsplek vergroot. En daarin zijn nogal wat keuzes te maken. Waar ga je werken? Wel of geen werkervaringsplek? Geef je ruim 3000 euro uit aan een basisopleiding cognitieve gedragstherapie? Blijf je binnen dezelfde organisatie in de hoop dat je dan op een gegeven moment ‘aan de beurt’ bent voor een opleidingsplek of kijk je verder? Wat staat nou echt goed op je CV?

Wat ik zelf ervaar is dat veel organisaties geen externe basispsychologen aannemen, omdat het aanbod intern al zo groot is. Het wordt dan een soort trechtermodel: een aantal mensen blijven vanuit hun stage werken in een werkervaringsplek, vanuit die positie krijgen er een aantal een betaalde functie en vanuit daar maken sommige na een tijdje kans op een opleidingsplek. Dat maakt van je directe collega’s ook je directe concurrenten. En dat merk je. Toen ik solliciteerde naar mijn huidige betaalde baan, wist ik wie er mee solliciteerde. Dat is best een gekke situatie, iedereen die een werkervaringsplek heeft wil natuurlijk het liefst  een betaalde baan. En onder je collega’s zijn er uiteraard ook mensen die je dat heel erg gunt. Maar het is ook wel fijn om zelf een inkomen te hebben. Zo gaat het met interne vacatures en ik denk uiteindelijk ook met opleidingsplekken. Het is vaak een onderlinge vergelijking: wat heb jij al gedaan en waar sta ik dan ten opzichte van jou?

De laatste tijd merk ik dat dit me wat tegen begint te staan. Ik ben vijf jaar geleden psychologie gaan studeren in de hoop met meer kennis van menselijk gedrag en denkwijzen iets te kunnen betekenen voor diegene die om wat voor reden dan ook kwetsbaarder zijn. Een verschil wilde maken. En noem het idealistisch, noem het naïef, maar dat wil ik eigenlijk nog steeds. Ik vind het lastig nu keuzes te maken die ‘goed zijn voor later’. Wat is goed en wat is later? Ik hoor steeds meer om me heen dat mensen dingen niet doen, zoals bijvoorbeeld een lange reis maken na hun afstuderen, omdat ze bang zijn dat ze daarna het klinische wereldje helemaal niet meer inkomen. Of die, net als ik, hebben gekozen voor een werkervaringsplek in de hoop dat het ze verder brengt. Beslissingen worden steeds rationeler gemaakt en veel minder op gevoel of vanuit eigen idealen. Dat vind ik jammer, maar ben er tegelijkertijd net zo schuldig aan. Ben ik daarin dan te ambitieus? Wil ik te veel te snel? Of moet het verschil willen maken misschien niet in je werk liggen, maar in wie je bent als persoon? En zit echt het praktische verschil maken dan in het kopen van broodjes en water voor een dakloze man? Wie het weet mag het zeggen.

 

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: