Gastblogger HoP

About the author : Gastbloggers zijn studenten en afgestudeerden met een inspirerend verhaal. Zij vertellen over hun ervaringen, hun kansen, hun wensen, en hun doelen. Het schrijven van een gastblog is een leuke manier om jezelf online te profileren. Heb je interesse in het schrijven van een gastblog? Mail dan naar gastblog @humansofpsychology.nl

Ruben: Klinische psychologie vs. Kunstmatige Intelligentie

Gastblogger, Klinische psychologie, Neuropsychologie, Research, Uncategorized No Comment

 

kat

Ruben vertelt dat hij anderen gezonder, gelukkiger en zelfbewuster wil maken. Hij stoorde zich echter aan de huidige aanpak van geestesziektes, en koos er daarom voor om niet meteen voor de klinische master te gaan. Zijn visie op de behandeling van psychische problematiek, en de invulling van zijn droom, lees je in deze blog!

Mensen denken wel na over dingen, maar denken niet na bij de dingen die ze doen. Dat was een van de realisaties die ik opdeed tijdens mijn bachelor Psychologie. Het is de reden waarom een alcoholist ’s ochtends nog vurig aan zichzelf kan beloven om deze dag niet te drinken, zijn belofte rond een uur of 1 ’s middags verbreekt, om de volgende ochtend wakker te worden met precies hetzelfde brandende verlangen te stoppen.

Het is momenteel de heilige graal binnen het psychologisch vakgebied. Cognitieve gedragstherapie. In extreem gesimplificeerde vorm: het idee dat de manier waarop we over dingen nadenken een bijzonder sterke invloed heeft op het uiteindelijk geproduceerde gedrag. Dit gedrag zal zich dan aanpassen aan de gedachtes, waarop de gedachtes zich weer vormen om het uitgevoerde gedrag. Een prachtige feedbackloop die zichzelf naar een optimaal punt kan sturen waarin gedrag overeenkomt met gedachten. Je ziet het in de GGZ overal terug. Depressief? CGT. Angstig? CGT. PTSD? CGT. Psychotisch? Je kunt het al raden.
De meta-analyses liegen er niet om. Het schijnt te werken. Of in ieder geval beter dan andere therapeutische behandelingen, waar de numbers needed to treat (NNT) nog steeds schrijnend zijn. Hoe het werkt? Dat kan men je anno 2016 helaas enkel op voornamelijk beschrijvende wijze uitleggen, terwijl CGT al een stuk verder vooruitstreeft vergeleken met andere therapieën waar de werkende mechanismes volledig in mist gehuwd blijven.

Als 21-jarig student stoorde me dat. Het stoorde me zelfs zo erg dat ik na mijn minor Klinische Psychologie een tussenjaar besloot te nemen, in plaats van direct aan mijn master Klinische Psychologie te beginnen.

Ik wilde weten waarom de alcoholist elke keer weer in de fout gaat, zelfs als hij op cognitief vlak weet dat het niet juist is. Ik wilde weten waarom er zoveel mensen zijn die niet geholpen kunnen worden door ons huidige arsenaal aan behandelmethodes, om vervolgens doorgestuurd te worden naar de psychiater die hen volstopt met medicijnen (of drugs, hoe je het ook wilt noemen).
In dat tussenjaar ben ik door het lezen van veel boeken vrij radicaal van denkwijze veranderd, en ben ik Cognitive Science gaan studeren, een specialisatie binnen de researchmaster Kunstmatige Intelligentie (K.I.). Best een stap van de psychologie vandaan, maar gelukkig stelde het mij in staat om mijn eerder opgedane kennis omtrent menselijk gedrag een nieuw kader te geven.
Tegenwoordig ben ik meer bezig met het herkennen en analyseren van patronen en op basis hiervan abstracte modellen te genereren. Mensen zijn hun breinen, en breinen zijn simpelweg inferentiemachines. Ze voorspellen constant de toekomstige staat van de omgeving gebaseerd op wat er eerder opgeslagen is in de miljarden neurale circuits. Dit kan het voorspellen zijn van de koers van een bal die naar je toe wordt gegooid, maar ook het voorspellen van hetgeen anderen waarschijnlijk zullen gaan zeggen of het aflezen van emoties in iemands gezicht. Het probleem voor de psychologie is dat dit haast volledig onbewust gebeurd. Wanneer de mens zich elk moment rationeel bewust was van alle informatie processen die zijn handelen bepalen, zou je namelijk direct gek worden. Ook deze terminologie lijkt wellicht beschrijvend in aard, was het niet dat er enorm veel onderzoek is dat aantoont dat breinen daadwerkelijk zo werken.

De onderliggende gedachte is : wij zijn veel meer dan onze bewuste gedachtes die zich presenteren in de stroom van bewustzijn, dus het is ontoereikend om je hier volledig op te richten.
Dat brengt me terug naar de allereerste zin.
Tijdens een inzichtvolle therapiesessie kan de patiënt met veel sturing wellicht nadenken over de dingen die hij doet, maar wanneer die dingen zich in het dagelijks leven voordoen, zal hij voornamelijk handelen op basis van de opgeslagen patronen in zijn brein. Die veranderen niet zomaar. Al helemaal niet na 12 sessies van een uur, een tijdsframe wat vanuit de klinische gezondheidszorg tegenwoordig het doel lijkt te zijn. 12 uur tegenover 20 jaar. Het brein is plastisch, maar er zijn grenzen.
Het feit dat een persoon onder begeleiding tot inzichten komt betekent dus niet dat er iets drastisch is veranderd in het model dat hij genereert van de wereld. Hij maakt waarschijnlijk nog steeds inferenties over de toekomst op basis van de fout opgeslagen patronen in zijn brein.
Wanneer dus de omgevingsfactoren exact hetzelfde blijven, en een persoon 1,5 uur per week een therapiesessie heeft, lijkt het daarom haast ridicuul om sterkere verbetering te verwachten. Bij vele gevallen zal psycho-educatie voldoende zijn om onduidelijkheid of problemen binnen het leven van een persoon weg te nemen. Bij heel veel andere gevallen zal het therapiemodel volledig inadequaat zijn voor de ernst van de patronen die veranderd dienen te worden. Ondanks het feit dat er een enorme weerstand heerst tegenover psychoanalyse en de oude vorm van psychotherapeutisch behandelen, waarin de patiënt vaak uren lang, meerdere malen per week op de sofa lag, het iconische plaatje van de vroege psychologie, is deze in mijn optiek onterecht wanneer het bekeken wordt vanuit een neurowetenschappelijk kader.

De klinische psychologie erkent dit niet, en wil door financiële beperkingen voornamelijk naar behandelvormen toe die 1) zo kort mogelijk zijn, 2) zo effectief mogelijk zijn en 3) zo breed mogelijk inzetbaar zijn.

Deze insteek, voornamelijk gevoed door de belachelijke inspraak van zorgverzekeringsmaatschappijen, heeft de GGZ gereduceerd tot een farmaceutische pillenverspreidmachine, doordat het bijzonder moeilijk is om aan alle drie de voorwaarden te voldoen. Pillen die de gevormde patronen, noch inferenties die automatisch gemaakt worden op een constructieve en gerichte manier kunnen veranderen, enkel de reactie erop. Dit haalt echter niet de bron weg van het kwaad. Het is pleisters plakken. Het kan beter.
Het moet beter. Want helaas denken mensen doorgaans niet na bij de dingen die ze in het moment doen. Vrije wil in het moment is een achterhaald concept. Net zo min dat een ervaren voetballer nadenkt over de exacte manier waarop hij de bal trapt, denkt een persoon die een zin wil uitspreken niet actief na over elke speech-act die hij op dat moment produceert. Dat levert in het dagelijks leven natuurlijk constant problemen op.
Wanneer je dus iemand die volledig vastgeroest zit in oude patronen (lees, configuraties van de neurale netwerken in het brein), probeert te helpen om ander gedrag aan te leren op basis van cognitie, gaat dat voor heel veel situaties en gevallen heel weinig uithalen.
Doordat ik niet inzie hoe onze huidige aanpak van geestesziektes in de toekomst een grote vooruitgang kan boeken (lees, door de overgeneralisering van individuele symptomen naar clustersyndromen waar gestandaardiseerde behandelingen voor ontwikkeld zijn wordt de therapeutische kracht misschien zelfs minder), ben ik derhalve van de huidige klinisch psychologische paradigma’s afgestapt in mijn zoektocht naar het beter maken van mensen die vastzitten in negatieve patronen. Tot nu toe heb ik het idee dat dat me veel heeft opgeleverd. Daarbij wil ik absoluut niet de klinische psychologie belachelijk maken, eerder een spiegel voorzetten zoals ik dat voor mijzelf heb gedaan. Ik geloof heilig dat elke jonge student die studeert om GZ- of klinisch psycholoog te worden zoals ik dat ook ooit wilde, dat doet met de beste voornemens. Echter, een onwetende ouder kan ook zijn kind volledig verpesten met de goede bedoelingen. Zo is het in mijn optiek ook gesteld met de klinische psychologie. Het moet dringend kritisch en wetenschappelijk naar de eigen methodologie kijken, en waar nodig is concepten uit andere disciplines aannemen die een sterkere verklarende kracht hebben. Alleen dan kan psychologische therapie gebaseerd op de psychologische modellen van het brein echt vruchtbaar worden.
Mijn doel in het leven is nog steeds om mensen gezonder, gelukkiger en zelfbewuster te maken. Dit ben ik echter wel via een hele andere kant gaan benaderen, via het bestuderen van K.I. en Cognitive Science. Alle jonge studenten zou ik dan ook sterk willen aanraden goed na te denken wat je nou precies wilt bereiken in het leven, om vervolgens de weg te kiezen die hier het beste bij past. Ook al staat Cognitive Science, net zoals de psychologie, nog mijlenver af van het volledig begrijpen van het gedrag van complexe levende systemen als mensen, heb ik het idee dat ik met de kennis van de neurocognitieve en K.I.-modellen een stuk verder ben gekomen dan het enkel beschrijven of categoriseren van afwijkend gedrag, iets wat we in deze gekke tijd zeker nodig hebben. En bovendien zeer waardevol wanneer wij mensen in de nabije toekomst misschien niet meer de enige intelligente systemen zijn die de aarde bewonen. Als de mens in depressieve patronen vast kan komen te zitten, is er natuurlijk geen reden om aan te nemen dat kunstmatige intelligentie niet tegen dezelfde problemen aan kan botsen. Dan heb ik in ieder geval een stapje voor op de arbeidsmarkt. Robotpsycholoog. Een man kan dromen.

 

Bekijk ook Ruben zijn website: klik hier!

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: