Hugo HoP

About the author : Hoi, ik ben Hugo en ik ben student Klinische Neuropsychologie. Ik ben graag bezig mijzelf te ontwikkelen en steeds meer te leren over mijzelf. Dat is ook waarom ik meewerk aan dit project. Naast leren over mijzelf heb ik de nieuwsgierigheid om eigenlijk van alles te willen weten. Bedankt voor het lezen van mijn Blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Psychologisch uit de kast: tests en pillen

ervaringsdeskundige, Hugo, Onderwerpen:, Uncategorized, zelfzorg No Comment

“Geheel rationeel is het misschien niet, maar ik kies er gek genoeg liever voor om niet meer depressief te worden.”

Ik vertelde in mijn vorige blog uit de reeks over mijn psychologische problemen die ik (tijdens mijn studie) ervoer en hoe ik daar mee om ben gegaan. Nu wil ik jullie graag nog vertellen over mijn ervaring met testen en medicatie voor mijn klachten. 

04/08/2017

 

 

Getest

Afgezien van het feit dat je het leven met deze opstapeling van psychische problemen op zich al een test kunt noemen – voor het functioneren in de maatschappij, maar ook voor familie en vrienden om ermee om te kunnen gaan – ben ik ook vaak geïnterviewd en getest in de zin van psychologisch onderzoek. Laten we duidelijk zijn: ik heb me laten testen. Ik heb over de jaren meer vragenlijsten ingevuld dan ik me kan herinneren en zelfs toen ik jong was ben ik al door een psychiater onderzocht vanwege mijn drukke en impulsieve gedrag. Diagnose: ADHD NAO (niet anderzins omschreven) en dysthemie (blijkbaar liet ik me negatief uit over dingen).

Ook hebben ze natuurlijk vragenlijsten/(gestructureerde) interviews afgenomen om mijn depressie en sociale angst(en) vast te stellen toen ik aan het begin van mijn studie hulp zocht. Naast (een redelijke mate van) depressie werd er een toen gegeneraliseerde sociale angststoornis vastgesteld, omdat ik in meerdere sociale situaties angst ervoer. Vooral als ik veel last had van depressiviteit was ik enorm sociaal angstig en vermijdend, maar dat is sowieso iets kenmerkends van depressie. Wat mij trouwens door de jaren is opgevallen is dat als je diagnostische gegevens opvraagt je zoveel verschillende subcategorieën van depressie en angststoornissen krijgt toegeschreven elke keer als je weer onderzocht ben (ik heb me vaak weer opnieuw moeten aanmelden door verhuizingen of omdat ik gestopt was met behandeling als ik mij beter voelde). Al die subcategorieën heb ik niet echt nog onthouden trouwens….

 

Diagnose: onduidelijkheid

Daarnaast heb ik nog twee keer een persoonlijkheidsonderzoek laten doen (de 2e omdat de eerste onduidelijk was en bovendien verouderd), heb ik een behandelaar geholpen met haar GZ-opleiding door een intelligentietest te doen en ben ik nog eens gescreend op ASS (Autisme Spectrum Stoornis). Mijn conclusie: ik ben niet te duiden of ik laat me niet duiden. Uit al die onderzoeken waarvan ik me de uitkomst nog helder herinner is dat ik vaak niet duidelijk binnen diagnostische kaders val. 1. Bij ADHD voldeed ik dus niet aan alle criteria, 2. bij het kijken naar persoonlijkheidsproblemen voldeed ik aan criteria voor verschillende persoonlijkheidsstoornissen, maar viel ik niet te plaatsen binnen een stoornis en 3. bij een screening voor ASS was er geen duidelijke indicatie voor autisme, maar voldeed ik wel aan enkele criteria. Er is dus onderliggende problematiek die de andere problemen kan verklaren alleen is er geen duidelijkheid wat voor problematiek er nou precies is. Ik denk eerlijk gezegd dat het na al die jaren wel best is en dat ik ook klaar ben met zoeken. Ik heb middels behandeling wel genoeg tools gekregen om mijzelf te handhaven en ik blijf ook nu nog bezig met een behandeling, maar ook dat zal een keer stoppen, want je moet er ook veel in investeren en ik denk dat ik daar ook ooit op een moment mee klaar zal zijn. Voor de duidelijkheid: ik zoek voor het grootste gedeelte 7 jaar al zelf actief behandeling.  

 

Medicatie

Naast behandelingen als cognitieve gedragstherapie en gesprekstherapie heb ik op een gegeven moment ook medicatie geprobeerd, omdat mijn depressie vaker terugkwam en ik ook worstelde met angstproblemen. Ik hoopte dat medicatie uitkomst zou bieden. Als ik het me nog goed herinner heb ik in 2011 voor het eerst ‘medicamenteuze therapie’ geprobeerd in de vorm van een SSRI (fluvoxamine), dit zou mogelijk kunnen helpen voor de depressie én de angst. Ik had ook zeker het idee dat het hielp. Toen het weer een tijdje beter ging wilde ik wel stoppen met medicatie en uiteindelijk heb ik de fluvoxamine ook weer afgebouwd. Natuurlijk hoop je elke keer dat een depressie niet meer terugkomt en daar ging ik toen ook vanuit, hoewel ik toen mijn 2e episode had gehad. Toen deze wel terugkwam en ik weer met fluvoxamine begon, hielp deze niet meer. Ik ben op een gegeven moment toen op advies van de psychiater efexor (venlafaxine) gaan slikken. Dit is een SNRI (verhoogt ook de concentratie van de neurotransmitter norepinephrine ,naast serotonine, in het lichaam) en zou ook voor angst en depressie werken. Ook bij dit middel merkte ik verbetering van mijn klachten, opmerkelijk was dat ik na een tijd slikken wel vervelende klachten kreeg als ik mijn medicijnen was vergeten. Ik was op internet gaan kijken en dit fenomeen blijkt ‘brain zaps’ te heten. Het voel alsof je een soort schok in je hersenen krijgt en je bewustzijn is gewoon voor een seconde of een fractie daarvan verstoord. Hoewel dit waarschijnlijk een ongevaarlijk iets is, is het wel naar en beangstigend. 

 

Bron: https://en.wikipedia.org/wiki/Antidepressant_discontinuation_syndrome

 

Ik ben ook met venlafaxine gestopt toen ik een hele tijd weinig last meer had van mijn klachten. Ik weet niet meer precies of het erg moeilijk was, maar ik was uiteraard de vervelende ‘bijwerkingen van het niet-slikken’ al gewend. Toen heb ik weer na een tijd opnieuw een (depressieve) episode gehad. Dat was de ergste die ik ooit heb gehad en hopelijk ook mijn laatste langdurige episode. Ook toen hielp het opnieuw slikken van het middel wat ik daarvoor had gebruikt (Venlafaxine) niet meer. Na een tijdje werd mij een nieuw middel voorgeschreven in de tijd dat ik opgenomen ben geweest. Ik had mijn twijfels, maar ik heb het toch maar geprobeerd, omdat ik wanhopig was om mij ook maar enigszins beter te voelen. Om bijvoorbeeld ooit weer een keer te kunnen lachen. Met dit middel (nortriptyline) merkte ik na 6 weken geen verschil. Toen adviseerde de dokter dat ik zeker tot 8 weken moest doorgaan om effect te laten optreden. Ook toen merkte ik niets en heb dat gemeld en toen kwam er een lage dosis subtherapeutische dosis seroquel bij, want dat zou ergens voor helpen….. Ook dat heb ik geprobeerd, maar de bijwerkingen waren erg naar en daar ben ik redelijk snel mee gestopt. Uiteindelijk moest ik toch verder met het leven en ben het langzaam weer gaan oppakken ook al voelde ik me erg slecht. Dat lukte en nu jaren erna gaat het relatief gezien erg goed. De nortrilen (merknaam) slik ik nog steeds ook al geloof ik niet echt dat het destijds effect heeft gehad op mijn klachten, tenzij dit middel op mysterieuze wijze pas na 3 maanden werkt…. Ik slik het nog omdat ik bang ben dat als ik stop ik na een tijdje weer depressief zal worden zoals mijn ervaring is na het stoppen met medicatie. Ook al kwam de depressie meestal pas maanden na het stoppen weer terug. Geheel rationeel is het misschien niet, maar ik kies er gek genoeg liever voor om niet meer depressief te worden.

 

Ik hoop dat jullie met veel interesse mijn blogs hebben gelezen. Dit is waarschijnlijk mijn laatste blog voor HoP geweest hoewel ik nog veel meer zou kunnen vertellen. Ik blijf meer op de achtergrond nog altijd aanwezig in het team en contact zoeken voor vragen mag altijd. 

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: