Kenny HoP

About the author : Leuk dat je mijn blog leest. Ik ben Kenny en ik zit momenteel op het einde van mijn promotietraject. Ik zou graag onderzoek en klinisch werk met elkaar combineren. Momenteel zet ik zoveel mogelijk stappen om dat te realiseren, die jullie hier bij HoP kunnen volgen. Ik ben steeds benieuwd wat jullie van mijn blogs vinden, laat je hier een berichtje achter of stuur je een mail?

Promoveren: De moeite waard?

Advies en lesgeven, Kenny, Research, Toekomstperspectief, Werken 2 Comments

Het is nu ongeveer een week geleden dat mijn contract als promovendus bij de Open Universiteit is afgelopen. Ik zit momenteel moedeloos te staren naar het scherm van mijn laptop. Er ligt nog wel wat werk voor “het boekje” omdat, zoals in elk promotietraject, er hier en daar wel enkele dingen zijn misgelopen waardoor je vertraging hebt opgelopen. Schrijven voor HoP gaat me makkelijk af en wordt bijna gezien als een soort pauzemoment. Schrijven aan het boekje is moeilijker. Hoe ben ik ook alweer in deze situatie terecht gekomen? Nu ik terugblik op de afgelopen vier jaar steekt een vraag er boven uit. Is dit de moeite waard?

Wellicht een andere blik op promoveren dan je online zult verwachten, maar zeker de moeite waard om na te denken of dit wel écht bij je past.

10-02-2017

 

Zoals elke “cheesy comedy” uit de jaren 90 ons leert, is het verhaaltechnisch een goed idee om met een flashback te beginnen. Hoe ben ik nu precies in deze situatie beland? Tijdens mijn studie werd het langzamerhand duidelijk dat ik een researcher-practicioner wilde worden. Kort gezegd: een klinisch psycholoog die ook aan wetenschappelijk onderzoek doet. Daarvoor moest ik dus zowel in het klinische veld ervaring opdoen, als een PhD halen. Vier jaar geleden solliciteerde ik op een functie als promovendus bij de begeleider van mijn masterthesis, ik had dus al een beentje voor. Mijn geluk kon niet op toen ik het telefoontje kreeg dat ze voor mij hadden gekozen.

 

Vol goede moed begon ik aan dit traject en aan het begin ging alles als een trein. Ik had gelijk goed contact met de nieuwe collega’s. Ik haalde een eigen kleine subsidie binnen om mijn onderzoek van mijn masterthesis verder te kunnen zetten. Mijn onderzoek was in een recordtijd goedgekeurd door de medisch-ethische toetsingscommissie. Ik had mijn huidige echtgenote leren kennen via een collega. Ik ging voor het eerst succesvol helemaal alleen op reis/congres. Niets kon mij nog stoppen, correct?

 

Het keerpunt

Voor een goed verhaal moet de “held” ook een bepaald keerpunt meekrijgen. Halverwege de film is het ineens gedaan met de voorspoed van de protagonist. Helaas verloopt het ook zo in mijn verhaal. Ergens in het derde jaar begint alles tegen te zitten. Programma’s krijgen technische fouten en verknoeien je data, de rekrutering bij patiënten loopt niet, je artikels worden afgewezen,… Na een kort dipje slaag ik erin om de meeste problemen wel op te lossen. Er blijft echter een grote doorn in mijn oog: het publiceren van je bevindingen. Je moet weten dat al die schrijfsels dan ook nog eens keer op keer worden afgebroken door enkele anonieme reviewers, met soms zelfs een dubbele agenda (je gaat in tegen de theorie die zij onderzoeken). Hierdoor begin ik me echt af te vragen of ik dit wel mijn hele leven wil blijven doen.

 

De moeite waard?

Na lang nadenken op het einde van mijn traject ben ik tot een voor mij moeilijke beslissing gekomen. Ik houd van onderzoek opzetten, statistiek, onderzoekers adviseren op het gebied van ethiek en wetgeving, doceren op een universiteit,etc. Dus, zowat van alle onderdelen van mijn baan eigenlijk. Maar toch vind ik het zo frustrerend om elk woord af te wegen in elk stuk dat ik schrijf. Met alle negatieve kritiek van toekomstige interviewers in het achterhoofd, probeer ik zeker niets te stellig te formuleren om zo niemand tegen de schenen te schoppen. Frustrerend, maar publiceren is zo een conditio sine qua non om te werken in wetenschappelijk onderzoek. Daarom begin ik stilaan tot de conclusie te komen dat ik dit echt geen manier vind om de kost te verdienen. Verder blijkt uit een recent onderzoek dat vier universitaire docenten op vijf vinden dat de werkdruk te hoog ligt. Dit geeft niet veel hoop voor de toekomst, ook al ben je erg gedreven om aan een universiteit wetenschappelijk onderzoek te blijven doen. Shit, vier jaar van mijn leven aan een promotietraject gespendeerd om tot de conclusie te komen dat ik dit werk niet wil doen.

 

Nu blijft er een grote vraag over. Was promoveren de moeite waard? In het vinden van een job in het klinische werkveld werkt het me momenteel nog niet erg mee. Zoals jullie mogelijk nog weten uit mijn vorige blog zoek ik ook naar banen in mijn thuisland, België. Hier heeft promoveren alleszins geen enkel voordeel. Bijna geen enkel instelling doet aan wetenschappelijk onderzoek, en het heeft me zelfs al een baan gekost volgens mij. Zo zei een van de interviewers dat ze het toch wel spijtig vond dat ik “besloten had terug naar school te gaan”. Yep, zo wordt een promotietraject gezien in België, terug naar school gaan. In Nederland doet men wel vaker aan wetenschappelijk onderzoek in instellingen, maar toch heeft mijn huidig traject me nog niet geholpen met een baan te vinden. Nu ik op de laatste vier jaar terug kijk moet ik helaas voor mezelf concluderen dat ik het niet de moeite (want het is veel moeite) waard is.

 

Spijt

Ook al eindigt de blog negatief, ik vind het vooral belangrijk om ook mee te delen dat ik geen spijt heb van mijn beslissing vier jaar geleden. Ik heb immers voor mezelf nu wel heel erg duidelijk ontdekt dat er bepaalde banen zijn die ik niet zou willen doen. Verder heb ik dankzij mijn promotietraject ook mijn vrouw leren kennen en hopelijk enkele ex-collega’s die nog langdurige vrienden kunnen zijn. Ik heb nieuwe steden ontdekt via congressen die ik anders niet snel zou bezoeken (denk aan Dubrovnik). En uiteindelijk, als ik mijn motivatie terug bij elkaar raap, sluit ik dit traject toch af met een groot life event, de uiteindelijke verdediging.

 

Conclusie

Ik raad dan ook iedereen aan die enige interesse heeft in onderzoek om een promotietraject aan te gaan. Ontdek voor jezelf of het iets is waar je wat mee wil in je leven. je krijgt sowieso de de kans om dingen mee te maken die je mogelijk in een andere baan niet snel tegenkomt. Als je uiteindelijk het toch niets voor jezelf vindt, zoals bij mij het geval is, is dat ook niet erg. Er zijn immers veel meer mensen die promoveren, dan dat er plekken beschikbaar zijn op een universiteit. Dus als je niet verder gaat in het academische veld, zijn er genoeg anderen om je plek in te nemen.

 

Naar alle waarschijnlijkheid was dit dus mijn laatste blog over het thema “onderzoek”. Laat dus vooral voor deze laatste blog nog weten of je er iets aan gehad hebt. Zit je mogelijk zelf in een promotietraject en komt dit je bekend voor? Of ben je aan het overwegen om zelf te promoveren en heeft deze blog je enigszins geholpen?

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

2 Comments

  • El on februari 11, 2017

    Erg herkenbaar! Ik zit nu in het laatste halfjaar en loop tegen dezelfde issues aan: ieder woord af moeten wegen, engelengeduld hebben (inclusief met je tutors) en niet wetende wat er aan het eind van de lange tunnel voor je te wachten staat. Aan de andere kant heb ik veel geleerd, op het gebied van onderzoek doen natuurlijk maar misschien nog wel meer om niet op te geven en je eigen ding te blijven doen. Of ik het iemand anders aanraad: we leven nu eenmaal in onzekere tijden, dus als je er echt een passie voor voelt, ga er gewoon voor! Als je het doet voor een extra titel, overbrugging etc: beter niet… Het is in elk geval een wijze les 😉

     
  • Lilian Jans-Beken on februari 12, 2017

    Dag Kenny,

    Wat jammer dat je met dit rotgevoel je promotietraject gaat afronden. Publiceren is inderdaad noodzakelijk en ik vind het een interessant “spel” om te leren omgaan met het discour binnen de wetenschap. Iedereen wil zichzelf laten gelden en als je er open voor staat, maakt het je werk ook nog wel eens beter. Althans, dat is wat ik ervaar bij het publiceren van mijn onderzoeken. Er is natuurlijk veel aan te merken op de publish or perish cultuur en tegenbewegingen zijn hoorbaar en zichtbaar. Deze volg ik met heel veel belangstelling. Ik wens je veel succes met het afschrijven van je proefschrift en natuurlijk met de verdediging. Ik kijk al uit naar de aankondiging ervan 🙂

     

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: