Ghislaine HoP

About the author : Hoi, mijn naam is Ghislaine en ik ben basispsycholoog. Ik heb affiniteit met de (verslavings/specialistische) GGZ, diagnostiek en loopbaanbegeleiding en doe op dit moment onderzoek, schrijf een boek en begeleid middelbare scholieren. Mijn schrijversdoel is zelfexpressie. Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Praktijkverhalen Deel 1: Diagnostiek

Gezondheidspsychologie, Ghislaine, Klinische psychologie, Toekomstperspectief, Werken, Werkveld No Comment

“Psychologie en diagnostiek… Wanneer je diagnosticeert, is het gesprek waarin je de conclusies met de cliënt deelt, voor jou het laatste onderdeel van de diagnostische cyclus, maar voor de cliënt is dit pas het begin van het verhaal.”

Nadat ik vorige maand een serie over solliciteren startte, wilde ik ook een reeks over werken als psycholoog in de GGZ schrijven. Deze eerste blog gaat over diagnostiek.

2017-03-28

Ik houd van psychologie en diagnostiek. Ik houd ervan om te analyseren of er iets aan de hand is en zo ja, wat. Toen ik mijn BAPD (Basis Aantekening PsychoDiagnostiek) haalde, had ik bovendien docenten die deze interesse verder aanwakkerden. Zo benadrukte mijn supervisor om naar de onderliggende factoren van een stoornis te kijken, in plaats van het DSM-lijstje af te vinken.  Sindsdien doe ik dit altijd. De opmerking die mij echter nog sterker is bijgebleven, gaat over het belang van stil staan bij wat een diagnose met een cliënt doet. Wanneer je diagnosticeert, is het gesprek waarin je de conclusies met de cliënt deelt, voor jou het laatste onderdeel van de diagnostische cyclus. Voor de cliënt is dit pas het begin van het verhaal.

 

Oké, ik heb diagnose X. En nu?

Het kan opluchting geven wanneer je als cliënt een diagnose hebt gekregen. Dan heb  je  duidelijkheid over wat er aan de hand is. Het beestje bij de naam noemen, kan op deze manier net zoveel helpen als de therapiesessies die er op volgen, al is het maar voor je eigen verwerking. Dat gezegd hebbende, horen dat je een bepaalde diagnose hebt, kan ook voor boosheid, angst of verdriet zorgen. Hoe leuk zou jij het immers vinden om te horen dat je een psychische stoornis hebt? Naast dat jij, als cliënt, tijd nodig hebt om het nieuws te verwerken, zitten er voor jou ook nog allerlei consequenties vast aan het hebben van deze diagnose.

Wat dacht je bijvoorbeeld van het stigma dat er rond psychische problematiek hangt? Hoe zou je eigen vrienden- en kennissenkring reageren wanneer ze horen dat je een psychose hebt gehad? Daarnaast zijn er ook praktische consequenties. Zou je aan je werkgever bijvoorbeeld vertellen dat je vrijdagmiddag eerder weg moet voor therapie omdat je psychische klachten hebt? Zou je het benoemen tijdens een sollicitatiegesprek? Allemaal dingen waar je over moet nadenken als cliënt (Farmer, 2011).

Wat als het mis gaat?

Tot nu toe heb ik alleen maar in klinieken gewerkt waar diagnostisch onderzoek zorgvuldig wordt uitgevoerd en ga ik er vanuit dat dit de normale gang van zaken is. Ik heb echter wel gezien dat  fouten voor komen en de gevolgen van een foutieve diagnose zijn groot. Ik hoor namelijk ook verhalen van mensen die – naar mijn mening- terechte twijfels hebben over de diagnose die ze kregen.

Wanneer ik van hen deze verhalen hoor, vind ik het lastig hier op te reageren. Aan de ene kant hoor ik maar één kant van het verhaal, weet ik niet wat er tijdens het onderzoek is gebeurd en –wanneer dit om vrienden gaat- sta ik hier niet neutraal tegenover. Mijn methode is dan om in die gevallen als vriendin te reageren en er niet inhoudelijk als professional op in te gaan, omdat ik weet dat ik hier niet professioneel kán zijn. Aan de andere kant, raakt het mij wanneer ik van iemand hoor dat diegene 4 verschillende diagnoses kreeg te horen van 4 psychologen, terwijl de 5e zei dat er niets aan de hand was. Neutraal blijven is dan moeilijk.

Ook hoorde ik dat cliënten vaak merken dat hulpverleners het goed bedoelen, maar als je in je enthousiasme met verschillende diagnoses aan komt zetten, kan  dit wel voor onduidelijkheid zorgen.

Wat valt er aan te doen?

Nogmaals, ik ga er vanuit dat bovenstaande een uitzondering is. Mijn punt is wel dat ik het vervelend vind dat deze situaties überhaupt voor komen. Maar wat als ik in mijn eigen kliniek merk dat de diagnostiek problematisch verloopt? Zou ik er dan wat van durven zeggen als basispsycholoog? Wat zou jij doen? Sterker nog, het feit dat deze vragen worden behandeld bij een conferentie van het NIP in april, toont aan dat ik niet de enige ben die me dit af vraagt. Maar stel dat we merken dat dingen niet kloppen, wat kunnen we dan doen?

 

Ik heb mezelf voorgenomen om stil te (blijven) staan bij wat een diagnose met iemand kan doen, zo zorgvuldig mogelijk te werken en zelf ook kritisch te blijven nadenken. Ook vind ik het belangrijk om te kijken naar wat mensen wel kunnen, niet alleen naar waar hun problemen liggen. Op deze manier probeer ik te bereiken dat mijn cliënten de duidelijkheid krijgen die ze verdienen. Misschien heb je weinig invloed op het werk van anderen, maar dat heb je wel over je eigen werk, toch ;)?

Bron:The Guardian

Bron foto:http://www.discura.nl/auteurs/prof-dr-jan-derksen/dsm-ontstaan-en-gevolgen, , 2012.

dsm__

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: