Lisette HoP

About the author : Hi, ik ben Lisette en ik ben net afgestudeerd als psycholoog (specialisatie Child and Adolescent). In dit project neem ik jullie mee in mijn zoektocht naar mijn weg in het klinische werkveld! Bedankt voor het lezen van mijn blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Over verantwoordelijkheid en tweede kansen

Advies en lesgeven, Klinische psychologie, Lisette, Toekomstperspectief, Werkveld No Comment

Op het moment dat je als psycholoog gaat werken met jongeren met depressieve klachten stap je in een wereld van negatieve gedachten en patronen. Gedachten en patronen die soms zo hoog oplopen dat er gezocht wordt naar rust. Naar hoe je een einde kan maken aan bijvoorbeeld de stem die altijd zegt dat je niet goed genoeg bent. Een einde. Letterlijk

Over de (gevoelsmatige) verantwoordelijkheid van de psycholoog in crisis-situaties.

 

‘Hoi Lisette,
Ik was gisteren op de spoedeisende hulp voor een psychiatrische beoordeling na een TS van één van je cliënten. Denk niet dat het ernstig is hoor, maar toch goed om het zo nog even over te hebben. Ben je alvast op de hoogte!’

De toon van de mail is zoals die van velen die ik dagelijks ontvang. De inhoud schudt me echter flink wakker. Het is een kort berichtje met een afkorting die me tot een jaar geleden niets zei. Een TS. Tentamen suïcidi. Oftewel, een zelfmoordpoging.

 

De eeuwige twijfel

Het afgelopen jaar leerde ik in supervisie dat het fijne van het geven van therapie, en het hebben van een werkrelatie, is dat je best terug kunt komen op iets wat je in een eerdere sessie hebt gezegd of gedaan. Dat je kunt laten zien dat niets menselijks je vreemd is. Dat iedereen, hoe geschoold ook, weleens handelt vanuit een bepaald instinct. En vanuit dat perspectief soms wat onhandig kan reageren. Dat het vrijwel onmogelijk is om perfecte therapieën te geven en je dat ook best toe mag geven. Dat je zelfs dat wat in je eigen hoofd onoverkomelijk is vaak nog kunt repareren, omdat je iemand een week later weer ziet. Een geruststellende gedachte voor iemand zoals ik. Voor iemand die tijdens het werk vrijwel nooit zonder twijfel is.

Had ik niet beter dit kunnen zeggen of dat juist moeten laten? Vul ik niet te veel in of laat ik niet te veel stiltes vallen zodat de ander zich ongemakkelijk voelt? Gek word ik er soms van.

 

Wat als er geen tweede kans is?

Bovenstaand uitgangspunt, dat vrijwel alles te repareren is, is voor mij een houvast geweest. Totdat ik een tijdje geleden geconfronteerd werd met de mogelijkheid dat ‘de volgende keer’ geen vanzelfsprekendheid is. Dat voor de jongeren in de doelgroep waar ik mee werk de spanning soms zo hoog oploopt dat ze het idee hebben dat er weinig uitwegen meer zijn. Dat ze vervallen, of terugvallen, in destructief gedrag. En soms heel ver gaan in een poging een einde te maken aan de onrust in hun hoofd.

 

Het Jezus-complex

Tijdens mijn studie hadden we het vaak over het fenomeen wat we het ‘Jezus-complex’ noemde: de overtuiging dat iedereen te helpen is. Dat iedereen na een aantal therapiesessies het leven weer huppelend tegemoet gaat. Je weet dat het naïef is. Je weet dat het zo niet werkt, maar toch blijft de overtuiging. Toen echt bleek dat dit niet zo is, heb ik me heel schuldig gevoeld. Heb ik me ontelbare keren afgevraagd of ik het had kunnen, of sterker nog moeten, voorkomen. Ben ik voorzichtiger geworden. Kritischer. Stel ik meer vragen. Spreek ik mijn zorgen eerder uit. Maak ik ineens met bijna iedereen een signaleringsplan. Alles om te voorkomen dat je (lees: ik) nog een keer zo’n mail krijgt. Of dat het niet enkel bij een poging blijft. Maar de vraag blijft: is het wel volledig te voorkomen? Zijn zij die het ‘echt’ van plan zijn ook juist niet diegenen die er niets over zeggen? Die je tientallen vragen kunt stellen, maar die geen inzicht geven in dat stukje van hun gedachten? Is het je als hulpverlener aan te rekenen als iemand voor het einde kiest?

Misschien niet. Maar dat verandert niet dat je het jezelf aanrekent. En blijft hopen dat er geen tweede keer gaat komen.

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: