Lisette HoP

About the author : Hi, ik ben Lisette en ik ben net afgestudeerd als psycholoog (specialisatie Child and Adolescent). In dit project neem ik jullie mee in mijn zoektocht naar mijn weg in het klinische werkveld! Bedankt voor het lezen van mijn blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Liefde op de werkvloer

Kind- en jeugd psychologie, Klinische psychologie, Lisette, Werken No Comment

Mijn vorige blog zorgde voor een stortvloed aan persoonlijke reacties. Het gevoel van ‘waar zijn we nou helemaal mee bezig’ is kennelijk voor velen heel herkenbaar en een tikje beangstigend. Het schijnt te horen bij volwassen worden: verstandige keuzes maken en net doen alsof je precies weet waar je het over hebt. We bluffen ons er soms allemaal op onze eigen manier doorheen en dat zorgt nog weleens voor grappige situaties.

‘Maar voordat we gaan trouwen, moeten we wel eerst zoenen’. Ik kijk naar het ernstige gezicht van Bram. Bram is zeven jaar en heeft sinds een paar weken een vriendinnetje, Livia. Met haar wil hij graag trouwen. Hij denkt dat zij ook wel met hem wil trouwen, maar aan zijn voorwaarde dan eerst met elkaar te moeten zoenen lijkt ze niet te willen voldoen. ‘Elke keer als ik het probeer rent ze weg’, vertelt Bram, en hij kijkt er wat beteuterd bij. Hij kiest een roze kleurpotlood en stort zich verwoed op het nog lege blaadje dat voor hem ligt. ‘Wat ga je dan nu doen?’, vraag ik hem voorzichtig. Er komt geen antwoord. Ik begin ook maar wat te kleuren. Dan ineens springt Bram van zijn stoel en steekt hij zijn handen in de lucht. De oplossing is eigenlijk heel simpel. Bij hem in de straat woont ook een meisje met wie hij wel zou willen trouwen. En, hij heeft het vast gecheckt, ze wil ook wel met hem zoenen. ‘Dus jij hebt stiekem twee vriendinnetjes?’ concludeer ik. Bram schiet in de lach en steekt drie vingers in de lucht. Tegelijkertijd schuift hij een tekening naar me toe van een roze hartje. Ik vraag me af of hij mij al onder die drie vriendinnetjes gerekend heeft.

De liefde, relaties en seksualiteit, ik heb het er dagelijks over op mijn werk. Mijn leeftijd is hierbij een bijzondere factor. Jonge kinderen kunnen me er soms heel fijntjes aan herinneren dat ik al volwassen ben. Zo deed ik laatst een intelligentieonderzoek bij een 6-jarig meisje. ‘Heb jij al baby’s?’ vroeg ze mij. Toen ik daar ontkennend op antwoordde vroeg ze me of ik dan in ieder geval wel een papa thuis had wonen. ‘Ik weet trouwens waar baby’s vandaan komen’, voegde ze er later aan toe. En om het verhaal wat ze daarop vertelde moest ze zelf zo hard lachen dat het voor mij niet te volgen was.

Met jongeren is het vaak een ander verhaal, zeker als ze 17 of 18 zijn. Zo had ik een meisje in therapie bij wie ik soms het gevoel had dat ik aan de keukentafel met een vriendin zat te kletsen. Wat ze vertelde was vaak ontzettend herkenbaar. Hoe persoonlijk word je dan als therapeut? Wat is nog werken aan een werkrelatie en wat niet meer? In hoeverre draag je op deze manier bij aan iemands ontwikkeling? En hoe reageer je als ze na de afronding van de therapie vraagt om je telefoonnummer om contact te kunnen houden? Het wordt nog ongemakkelijker als ze je direct mee uit vragen. Zo had ik tijdens mijn stage een jongen tegenover me zitten voor een onderzoek. In de pauze vertelde hij me dat een meisje hem het weekend ervoor had laten zitten. Toen ik hem zei dat me dat heel vervelend leek antwoordde hij dat hij het een stuk minder erg zou vinden als ik iets met hem zou gaan drinken. Ik voelde me tijdens de rest van het onderzoek redelijk ongemakkelijk, en vooral mijn collega’s konden hier achteraf smakelijk om lachen.

Gelukkig ben ik niet de enige die nog zoekende is naar hoe om te gaan met bepaalde cliënten. Een vriendin van mij werkt als psycholoog met volwassenen. Zij vertelde dat ze laatst een stel in relatietherapie had gehad waarvan de man het gezin wilde verlaten voor zijn nieuwe liefde: een rode Porsche. Ze vertelt het met zoveel details dat ik me de situatie helemaal kon inbeelden. Verlaten voor een rode Porsche. Even ben ik heel dankbaar dat ik voor werken met kinderen heb gekozen. Ze had aan de vrouw gevraagd hoe dit voor haar was geweest. ‘Ik voel me als een tweedehands fiets’, had de vrouw geantwoord. We kijken elkaar aan en proberen er serieus bij te blijven. We zijn immers professionals. Maar het gaat van kwaad tot erger. Rode Porsche versus tweedehands fiets. Het stel had ook geen tweede afspraak voor therapie gemaakt.

De tekening van Bram hangt inmiddels boven mijn bureau. Ik heb geen telefoonnummers uitgewisseld met cliënten en ben ook niet meegegaan voor een drankje. Het gaat met vallen en opstaan, gezond verstand en het er vooral heel veel over hebben. En besluiten dat we maar beter kunnen lachen om de absurde situaties die er soms ontstaan en die ons waarschijnlijk altijd zullen bijblijven. Zo kreeg ik laatst een appje ‘ik voel me vandaag echt als een rode Porsche, hoe gaat het met jou?’.

 

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: