Astrid HOP

About the author : Mijn naam is Astrid en ik ben studente gezondheidspsychologie. Ik heb affiniteit met medische psychologie en positieve psychologie. Mijn schrijvers doel is zelfontwikkeling. Bedankt voor het lezen van mijn Blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Jij bent uniek

Astrid, Profileren, Solliciteren en profileren No Comment

Binnen het vakgebied van psychologie aanschouw ik mijzelf als uniek. Ik gebruik daarvoor allerlei containerbegrippen om te benadrukken dat ik in het straatje pas, en profileer mij door middel van persoonlijke ervaringen en prestaties. Ik ben anders, ik heb dingen meegemaakt, ik heb bepaalde dingen op mijn CV staan, ik heb dingen bereikt, om maar wat te noemen. Of het echt uniciteit is? Dat valt te betwijfelen. Uniek ben je namelijk alleen maar in vergelijking met anderen. Het is relatief. Het is een poging om onszelf te onderscheiden van anderen, want daar draait het toch om? En dat niet alleen. Het is een vastgeroest gegeven waaraan we ons vast lijken te klampen in een poging om identiteit binnen het geheel te vormen. Zeker niet iets wat je zomaar loslaat. Een leuke uitdaging, zeker als je van uitdagingen houdt (herkenbaar), om te onderzoeken waar die drang vandaan komt.

 

Het begint vaak al tijdens de eerste colleges en werkgroepen van het studiejaar. Een vraag die velen zullen herkennen is: “Waarom ben je psychologie gaan studeren?”, “Waarom heb je voor deze richting gekozen?”, en nog specifieker, “Wat spreekt je aan in dit vak?”. Ik kan tig redenen bedenken waarom studenten en docenten deze vraag stellen. Het ijs breken, interesse tonen, elkaar beter leren kennen, en elkaar helpen door te spuien met mogelijkheden voor de desbetreffende student. Er lijkt altijd een tweedeling te bestaan tussen studenten die psychologie studeren om anderen te helpen, en studenten die psychologie studeren om zichzelf te helpen. Dit laatste kun je een vlucht noemen, of een kracht; desalniettemin denk ik dat het sterk is als je hier open voor staat en eerlijk in bent. Conversaties die ontstaan na het beantwoorden van deze vragen kun je ook opsplitsten. Studenten die vol vertrouwen vertellen over wat ze al bereikt hebben, studenten die dit later relativeren door middel van self-depreciating irony om oprecht over te komen, en studenten die het eigenlijk nog niet zo goed weten. Ik kan mij goed voorstellen dat je na gesprekken met de eerste twee ofwel geïnspireerd raakt, ofwel gedemotiveerd raakt, afhankelijk van je mindset. Het kan angstig en confronterend zijn om het gevoel te krijgen dat je minderwaardig bent vergeleken met een ander. Typisch psychologisch, afgunst wanneer je jezelf vergelijkt met iemand die in jou ogen beter is dan jou, en minachting wanneer je jezelf vergelijkt met iemand die minder is dan jou. Heel menselijk allemaal.

 

Ook wanneer je werkzoekende bent kan het frustrerend zijn om jezelf te vergelijken met anderen. De studiegenoten worden ineens concurrenten, en je kijkt niet alleen naar de persoon met wie je een sollicitatiegesprek hebt, maar ook naar de medekandidaten, om hét onderscheid te kunnen maken. Ik herinner me een sollicitatiegesprek op Schiphol voor de functie “mensen lastig vallen met een fake smile en vragenlijsten” (ik kan even niet op de juiste benaming komen). Eerlijk gezegd zag ik er al tegenop, maar wat het nog erger maakte, was de kandidaat die voor mij aan de beurt was. Ze huppelde nog net niet de kamer uit. Met een big smile wensde ze mij HEEEEEEL VEEEEEL succes, en wist ze mij te vertellen dat het ONTZETTEND LEUK WAS. Prima meid, ik ken je niet, dus donder op met je regenboog en pony’s en vertrek naar lalaland. Zucht. Jezelf vergelijken met jezelf kan trouwens ook voor frustratie zorgen. In je studie ben je waarschijnlijk gewend om goed te presteren, mooie cijfers te halen, en redelijk zeker te zijn van wat je te wachten staat én wat de uitkomst zal zijn. Tijdens het zoeken naar stage, of naar werk, is dat wel even anders. Zo ken ik studenten die nooit iets hoefden te herkansen, maar toch minimaal 40 keer zijn afgewezen, en nog niet één gesprek hebben gehad. De angst voor het werkloos zijn speelt ook een rol. Je wilt niet jong, slim en werkloos zijn, want dat laatste haalt de eerste twee naar beneden (klik op die tekst om een artikel te lezen van de NOS over werkloosheid en waarom je dan geen loser bent).

 

Twee belangrijke gevolgen kunnen ontstaan door middel van deze upward comparison. Ten eerste kun je een negatief zelfbeeld vormen, door telkens te vergelijken met anderen die het beter voor elkaar lijken te hebben. Ik merk aan mijzelf dat er daardoor een soort strijd ontstaan binnenin mij, waarbij ik overal probeer het beste eruit te halen om mijn hoofd boven water te houden. Dit is niet alleen het gevolg van vergelijking, maar ook iets wat ik gewoon ontzettend leuk vind om te doen. Ik heb een brede interesse, en vind het leuk om goed (lees: relatief goed) te zijn in wat ik doe. Ook is het een poging om aan mijzelf te bewijzen dat ik sterk ben. Het voordeel hiervan is dat je een mooi CV opbouwt, en het nadeel is dat bedrijven het idee kunnen krijgen dat je geen keuzes kunt maken door alle dingen die je hebt gedaan. Wees je hiervan bewust, en denk nog een keer na voordat je jezelf nog meer op je hals haalt. Ga bij jezelf na of het echt wel goed voelt om al die dingen te doen, of je er plezier in hebt, en of het iets bijdraagt aan jouw ontwikkeling binnen een specifiek gebied van psychologie. Zijn de antwoorden allemaal ja? Go for it! Twijfel je? Think twice. Ten tweede ontstaan er als gevolg van upward comparison stereotype beelden. We kennen allemaal het voorbeeld van de student die we minachten omdat hij of zij alleen maar praat over wat er goed gaat. Ik durf dan ook nooit te vragen: “Hee, alles goed?”, want ik weet het antwoord toch al. Hierdoor wordt het voor mij ontzettend vermoeiend om hier naar te luisteren. “Schadenfreude”, oftewel leedvermaak wil hier nog wel eens bij helpen. Toch is het belangrijk om ook hier weer bewust te zijn van het relatieve aspect. Ook draait het om meningen, en niet om feitenkennis. Het wil dan nog wel eens helpen om empathie te tonen (want daar zijn wij psycho’s goed in), en ook open te staan voor counterstereotype informatie.

 

Hoewel deze blog erg sceptisch geschreven is, is het niet zo dat ik fel tegen het gebruik van het woord uniek ben, of dat ik vind dat je jezelf niet met anderen moet vergelijken. Het is belangrijk om in acht te nemen dat dit alles relatief is, en dat we echt niet “minder zijn of beter zijn”, maar ons gewoon minder of beter voelen, omdat we onszelf vergelijken met anderen die in onze ogen beter of slechter zijn. Wees je ervan bewust wat deze vergelijking met je doet. Zo wilde ik mij aan het begin van dit studiejaar weer meteen inschrijven voor tig extra vakken (hoewel ik mijn punten al binnen heb), maar koos ik er voor om rust te nemen. Ik ga kijken wat het met mij doet als ik mij focus op de aspecten die ik leuk vind binnen psychologie, in plaats van te focussen op zaken als “Wel of geen GZ”. Natuurlijk is het belangrijk om een doel voor ogen te hebben, maar ik ben niet per se minder als ik dat doel niet bereik. Ik ben pas minder als ik de vergelijking de overhand laat hebben.

 

Vergelijking maakt ongelukkig, nou dat niet per se, dat ligt er maar net aan met wie je jezelf vergelijkt, en hoeveel waarde je daaraan hecht. In mijn volgende blogs ga ik op zoek naar wat onze generatie psychologiestudenten dan wél gelukkig of ongelukkig maakt, of je geluk daadwerkelijk kunt bepalen, en zal ik weer een kritische blik werpen op moderne begrippen en eigen ervaringen.

 

Lees ook nog even mijn vorige blog!

 

(Voor de personen die mijn vorige blog gelezen hebben, ik had beloofd om te schrijven over hoe de twee kanten van mij, de empathische kant en de zakelijke kant, samensmelten. Door de lijntjes heen kun je dit lezen: meer bewust worden van eigen gedrag, en van het aspect relativeren. Je leest hierover meer in mijn volgende blog.)

 

 

 

 

 

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: