Gastblogger HoP

About the author : Gastbloggers zijn studenten en afgestudeerden met een inspirerend verhaal. Zij vertellen over hun ervaringen, hun kansen, hun wensen, en hun doelen. Het schrijven van een gastblog is een leuke manier om jezelf online te profileren. Heb je interesse in het schrijven van een gastblog? Mail dan naar gastblog @humansofpsychology.nl

Inge Hulshof, promovenda: “De keuzes waar anderen mij om veroordeelden, waren mijn beste keuzes”

Inge, Netwerken, Profileren, Sociale- en organisatiepsychologie, Solliciteren en profileren, Studeren, Werken No Comment

foto Inge

Inge wilde iets met mensen doen en had een grote interesse voor de hersenen en hersenafwijkingen. Eén en één waren voor haar snel twee: ze zou neuropsycholoog worden. Alleen wist ze toen nog niet dat haar pad er totaal anders uit zou gaan zien. “Als je mij aan het begin van mijn studie had verteld dat ik arbeids- en organisatiepsycholoog zou worden en mijn PhD zou halen, had ik je waarschijnlijk keihard uitgelachen.” Niets bleek echter minder waar. Lees haar verhaal in deze blog!

Mijn studie volgde ik in Groningen. Een fantastische stad met een nog veel mooier studentenleven. In het tweede jaar van mijn opleiding besloot ik actief te worden bij mijn studievereniging. Ik zat in vele commissies en structuren en deed een bestuursjaar. Ondertussen las ik ieder boek over hersenafwijkingen en ziektebeelden. Ik vond het superinteressant. Totdat ik in mijn master kwam. De zomer voor mijn master had ik gewerkt op een zware gesloten geriatrische afdeling en hoewel het dankbaar werk is, vond ik het erg lastig met al het verval om te gaan. Bij de diagnostiekvakken in de master merkte ik ook dat mijn studiegenootjes enthousiast werden van dingen die ik vreselijk vond. Dit was niet mijn pad. Gelukkig had ik in mijn bestuursjaar gemerkt dat ik het wel erg leuk vond mensen te motiveren, coachen, ondersteunen en aan te sturen; ik besloot daarom te switchen naar de arbeids- en organisatiepsychologie.

Toen ik eind 2011 afstudeerde was de crisis in volle gang. Ik vond het een spannende tijd: wat wil ik, wat kan ik, ben ik wel goed genoeg en waar kom ik terecht? Lang de tijd om hier over na te denken kreeg ik niet. Vijf dagen na de start van mijn zoektocht kwam er op LinkedIn een berichtje binnen van een kennis die mij tipte voor een baan als adviseur in de arbeidsveiligheid. Drie weken later had ik mijn eerste werkdag bij het jonge bedrijf dat volop kansen gaf tot ontwikkeling. Binnen twee jaar ontwikkelde en gaf ik trainingen. Ook ging ik zelfstandig naar bedrijven om ze te adviseren over ‘zachte’ arbeidsveiligheid (cultuur, ongewenst gedrag, leiderschap, groepsdynamica, etc). Het was een gave, maar ook moeilijke tijd. Ik wilde alles oppakken en goed doen, wilde me overal bewijzen en liep uiteindelijk tegen mijn grenzen aan. Of beter: ik ging er ver overheen. Ik heb zelfs een aantal maanden ziek thuis gezeten. Hoewel ik op papier een supertoffe baan had, wilde ik maar één ding: weg, reizen, de wereld zien. Ik moest terugkomen bij mezelf, leren dat er meer is dan alleen werk.

 

Nadat mijn tweede jaarcontract was afgelopen, ben ik vertrokken. Mensen verklaarden me voor gek. Je baan opgeven om te reizen, je laatste centen verbrassen aan… ja, wat? Hoe moet het dan met je huis en nieuwe baan? Ondanks de vragen die ik bijna dagelijks naar mijn hoofd kreeg, zette ik door. Ik wist dat ik moest gaan en ik had ook het gevoel dat het wel goed zou komen.

Ik heb twee maanden door Azië gereisd en het was fantastisch. Toen ik net onderweg was, kreeg ik een vacature doorgestuurd van mijn oud-collega. Het was een PhD traject aan de Technische Universiteit Eindhoven (jazeker, ook daar zitten – een paar – psychologen). In de maanden voorafgaand aan mijn reis neigde ik steeds meer richting de wetenschap: meer tijd krijgen om dingen echt uit te zoeken, je goed verdiepen in zaken voor je advies geeft; ik had het gevoel dat het beter bij me zou passen dan de ‘snelle consultancy wereld’. Mijn oud-collega deed de bemiddeling vanuit Nederland (ik ben haar eeuwig dankbaar) en uiteindelijk solliciteerde ik via Skype vanaf het strand in Indonesië. Ik denk dat het fantastische uitzicht ook hielp, want ze wilden me hebben. En hoewel ze per direct iemand zochten, hebben ze gewacht tot ik terug was. Ik kreeg zelfs even de tijd om te acclimatiseren voor ik moest beginnen. Inmiddels ben ik alweer twee jaar bezig met mijn PhD. Ik doe onderzoek naar job crafting (hoe kun je je werk zo leuk mogelijk maken) en het project is mij op het lijf geschreven. Ik geloof écht dat het o zo belangrijk is om leuk werk te hebben. Je spendeert te veel tijd aan je werk om iets te doen wat je niet de moeite waard vindt!

 

Het belangrijkste wat ik geleerd heb uit mijn verhaal is dat je altijd naar je gevoel moet luisteren. De keuzes waar mensen me het meest om veroordeelden (mijn bestuursjaar: vertraging!, mijn reis: geen geld!, mijn master: switchen, je bent gek?!) bleken voor mij de beste te zijn. Ik voelde dat het bij me paste. Het is onzin dat je na een reis geen baan vindt, of nooit meer op het goede pad komt als je een zijstapje neemt in je carrière. Kies die dingen waar jij blij van wordt en waar je in gelooft. Dan komt de rest vanzelf. Het is echt niet altijd makkelijk, maar dat maakt je sterker. En wat heel belangrijk is: koester je netwerk! Zoek gemeenschappelijke interesses met mensen. Probeer altijd te denken ‘hoe kan ik iets toevoegen’ i.p.v. ‘wat kan jij voor mij doen’. Op deze manier creëer je je eigen gunfactor en gaat je netwerk voor jou werken. Dat is krachtiger dan welke opleiding dan ook!

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: