Ghislaine HoP

About the author :

Hoi, mijn naam is Ghislaine en ik ben basispsycholoog. Ik heb affiniteit met de (verslavings/specialistische) GGZ, diagnostiek en loopbaanbegeleiding en doe op dit moment onderzoek, schrijf een boek en begeleid middelbare scholieren. Mijn schrijversdoel is zelfexpressie. Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Iedereen heeft wel wat

ervaringsdeskundige, Ghislaine, Toekomstperspectief, Training en interventie, Uncategorized, zelfzorg No Comment

“Wat als je een cliënt tegen komt die met dingen worstelt waar je zelf ook tegen aan loopt?”

Soms kunnen de dingen waar een cliënt hulp bij zoekt, ook confronterend zijn voor jou.
2017-09-12

Een paar weken terug begon de introductie in Nijmegen. Terwijl ik toekeek hoe mijn oude studentenvereniging enthousiast leden zat te werven onder de hordes aankomende studenten,
zat ik na te denken over mijn eigen studie. Ik volg namelijk sinds een aantal maanden de opleiding voor Cognitieve Gedragstherapie en afgelopen maand was de eerste praktijkles, over het behandelen
van een fobie. De meest gebruikte behandeling voor een fobie is exposure, waarbij je iemand gestructureerd blootstelt aan die angst, om te laten zien dat deze angst niet uitkomt en deze gevoelens daarom dalen. Nu ben ik dankzij een eerdere training niet meer bang voor spinnen omdat ik daar dus al eerder een exposure voor had gehad maar het zette me wel aan het denken. Wat als
je een cliënt tegen komt die met dingen worstelt waar je zelf ook tegen aan loopt?

 

Exposure

 

Nu is uiteraard iedereen gewoon een mens en iedereen heeft wel wat, ik ook. Het is dat ik toevallig
al eerder een exposure training had gehad, anders was ik waarschijnlijk niet degene geweest die een medecursist hielp bij het over haar hand laten lopen van spinnen en hooiwagens.  Sterker nog, na
die  – overigens geslaagde  – exposure sessie, was het tijd voor de mijne.
Sinds ik een paar jaar terug van een trap was gevallen, merkte ik namelijk dat ik bij het traplopen toch wel wat steviger die leuning vast greep en iets minder dol op hoogtes was geworden. Nu was het voor mij zowel grappig als gênant wanneer ik googelde op valangst en alleen maar links over ‘valangst bij bejaarden’ zag, maar ik ben toch blij dat ik tijdens die les 10x van de trappen bij de Utrechtse Oudegracht – met hakken –  ben gaan lopen om van die stomme zenuwen af te komen. Inmiddels loop ik nu rustig van een trap af terwijl ik naar voren kijken in plaats van naar beneden, houd ik de leuning niet meer krampachtig vast – als ik hem al vast houd – en ben ik niet meer bang om te vallen.
Hoe dan ook, hoewel ik blij ben met de exposure, ben ik niet iemand die zelf last heeft van hele grote angsten. De kans dat ik dus samen met de cliënt gillend wegren tijdens een exposure, is dus behoorlijk klein. Kortom, wat als je in een gesprek met de cliënt geconfronteerd wordt met dingen die je zelf ook lastig vind?

 

Grenzen

 

Iedereen heeft wel wat en het vak van psycholoog – ongeacht waar je gaat werken – dwingt je om zelf ook eens goed in de spiegel te kijken. Naast dat er natuurlijk doelgroepen zijn waar je graag mee werkt, zijn er immers ook groepen waarvan je merkt dat je daar gewoon niet mee moet werken. Niet zo zeer omdat je dat niet wilt, maar omdat je merkt dat het voor jou persoonlijk niet verstandig is.   Ik weet bijvoorbeeld van mezelf dat ik het werken met jonge kinderen die nare dingen hebben meegemaakt, te zwaar vind en werken met jonge kinderen met kanker – iets wat vrienden en familie van me die als verpleegkundigen werkzaam zijn, jaren hebben gedaan – al helemaal. Natuurlijk geldt niet alleen voor psychologen dat het belangrijk is om te weten waar je professionele grenzen liggen – zie de verpleegkundigen uit het voorbeeld – maar het is wel belangrijk om ze te kennen.
Daarnaast kunnen dingen die je eerst wel nog te doen vond, door externe omstandigheden te zwaar worden. Wellicht vindt je werken in de forensische zorg, waarbij je gesprekken met veroordeelde pedofielen voert, eerst een leuke uitdaging, maar denk je er zo nog steeds over wanneer je zélf een gezin aan het stichten bent? Mede vanwege deze reden zijn zelfreflectie, inter-  en supervisie zo belangrijk. Ook wanneer je bijvoorbeeld in HR of als loopbaancoach werkt, kan je dingen tegen komen die te confronterend zijn. Een oude begeleider gaf me een tijd terug een goed advies, die ik daarom graag wil delen:

 

Stel jezelf de volgende vragen: “Kan ik nog professioneel handelen? Halen mijn werkzaamheden dezelfde kwaliteit als normaal? Wanneer je merkt dat je hier te lang over twijfelt of moet toegeven dat dit niet het geval is, verwijs die cliënt dan door naar een collega.”

 

Big-journeys-begin-with-small-steps-2

 

 

 

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: