Lisette HoP

About the author :

Hi, ik ben Lisette en ik ben net afgestudeerd als psycholoog (specialisatie Child and Adolescent). In dit project neem ik jullie mee in mijn zoektocht naar mijn weg in het klinische werkveld! Bedankt voor
het lezen van mijn blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Het zijn net mensen

Lisette No Comment

30129668863_d9d2314ee2

 

Als je psychologie gestudeerd hebt weet je alles over menselijk gedrag. En vooral over dat van jezelf. Je maakt fluitend je eigen gebeurtenis-gedachte-gevoel (GGG) -schema’s en hebt enkel hele constructieve copingsstrategieën. En bovenal, je weet altijd precies waarom je doet wat je doet. Toch?

Iedereen heeft weleens van die dagen. Dat je ’s ochtends wakker wordt en eigenlijk meteen al weet dat het niet jouw dag gaat worden. Dat je geen warm water hebt tijdens het douchen. Dat je de dag ervoor vergeten bent om ontbijt te halen en dat je sleutels terwijl je sliep door kaboutertjes van hun vaste plek zijn weggehaald. Dat je op het treinstation probeert in te checken met je pinpas, er pas na vijf minuten achterkomt waarom dat niet lukt en inmiddels je trein al gemist hebt. Dat je je eerste emotionele crisis om 7:45 uur al achter de rug hebt. Kortom, baaldagen. Dagen waarop je lekker in bed wil blijven liggen en niemand wil zien. Toen ik nog studeerde deed ik dat weleens. Als ik echt, echt, echt geen zin had, dan ging ik gewoon niet. Gordijnen dicht en morgen weer een dag. Nu ik werk is dat anders. Ik heb geen werk waarbij je makkelijk een dag thuis kan werken, of waarbij je de kamerdeur dichttrekt en je collega’s weten dat ze je met rust moeten laten. Ik word ervoor betaald om de hele dag met anderen te praten. Of naar anderen te luisteren. Je gaat van intelligentieonderzoek naar therapie, en van supervisie naar cliëntoverleg, Tussendoor klets je nog eens wat bij met collega’s (oké, daar krijg ik dan niet voor betaald). De hele dag ben je in contact met anderen en dat gaat me de ene dag beter af dan de andere. Op sommige dagen wil ik mijn cliënten er helemaal gelijk in geven dat het allemaal niet meevalt. Ben ik er zelf ook niet van overtuigd dat het nog goed gaat komen. Ik deed er laatst mijn beklag over bij een vriendin. Zij keek me even vreemd aan. ‘Ja maar, jij bent toch de psycholoog?’

Kennelijk kleeft er aan ‘psycholoog zijn’ het stereotype dat je de hele dag heel vrolijk en blij rond huppelt, je altijd positief bent ingesteld en een miljoen helpende gedachtes hebt om uit te putten als het dan even wat minder gaat. Want je hebt immers een immense kennis van constructieve copingsstrategieën en weet altijd precies waarom je doet wat je doet en voelt wat je voelt. Toch? Een aantal weken geleden kwam ik een van de coördinatoren van mijn master tegen in de trein. ‘Wat doe jij nou zo tegenwoordig?’, vroeg ze me. Na mijn antwoord plaatste ze de opmerking dat ik wel heel veel geluk heb gehad. Op de goede tijd op de goede plek ben geweest. Je hoort immers van zoveel pas afgestudeerde psychologen dat ze in een broodjeszaak komen te staan. Ik glimlachte op dat moment, maar kon alleen maar denken: ik wil ook in een broodjeszaak werken. Daar schrok ik nogal van en daarmee kon het grote reflecteerproces beginnen.

De laatste tijd voel ik me heel erg onrustig. Vraag ik mezelf constant af of ik blij word van wat ik doe en of ik niet toch liever een paar maanden schapen ga scheren in Australië. Maar vooral voel ik me de laatste tijd nogal moe. Moe als in dat de twee trappen naar mijn voordeur aanvoelen als het beklimmen van de Mount Everest. Vind ik dingen waar ik eerder energie uit haalde ineens niet zo leuk meer. Daarvan gingen wel wat alarmbellen rinkelen. Na bijna twee jaar werken binnen een team dat zich richt op kinderen en jongeren met een angst- of stemmingstoornis ratel je zo het hele rijtje DSM-criteria voor depressie op. En ben je jezelf misschien juist wel extra bewust van bepaalde tekenen. Ik besprak het in mijn supervisie. Met heel veel pijn en moeite. Want moeten toegeven dat dingen niet gaan zoals ik graag zou willen is niet mijn sterkste punt. En aangeven dat het misschien allemaal wat veel is al helemaal niet. ‘Waar ben je bang voor?’ vroeg mijn supervisor me. ‘Dat anderen zien dat je ook maar een mens bent in plaats van een robot?’ En daarmee legde ze precies de vinger op de zere plek. Dat stereotype van de altijd blije en positieve psycholoog bestaat vooral in mijn hoofd. Het is net als artsen die voor zichzelf nooit naar de dokter gaan. Maar net zoals het haast onmogelijk is om je eigen bloeddruk op te meten is het ook heel lastig om objectief naar je eigen schema’s en beweegredenen te kijken. En is het soms best fijn als iemand je er fijntjes op wijst dat hoe jij ergens in staat niet per definitie juist is. Of je handreikingen doet in hoe het ook anders kan. Dat steuntje in de rug kunnen we soms allemaal wel gebruiken. Ook als je ervoor gestudeerd hebt.

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: