Lisette HoP

About the author :

Hi, ik ben Lisette en ik ben net afgestudeerd als psycholoog (specialisatie Child and Adolescent). In dit project neem ik jullie mee in mijn zoektocht naar mijn weg in het klinische werkveld! Bedankt voor
het lezen van mijn blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Help/hoera* ik heb een werkervaringsplek (* doorhalen wat niet van toepassing is)

Kind- en jeugd psychologie, Klinische psychologie, Lisette, Toekomstperspectief, WEP, Werkveld 4 Comments
De opmaat naar een werkervingsplek: wat er aan de keuze vooraf ging
De opmaat naar een werkervingsplek: wat er aan de keuze vooraf ging

 

Je begint aan een studie psychologie en wil graag het klinische veld in. Met je diploma in zicht begin je eens om je heen te kijken richting het werkveld. En met jou nog vele anderen die dezelfde kant op willen. Wat zijn dan je opties? In deze blogreeks vertel ik over de keuzes die ik daarin gemaakt heb.

‘Dus je werkt dan zonder salaris?’ Een paar verbaasde ogen keek mijn kant op. ‘Nou ja, zonder salaris… ik krijg wel een vergoeding’. Het was een wat mager antwoord en het nam het lichtelijk cynisme dat van de overkant van de tafel mijn richting op werd gestuurd niet weg. Het is ook lastig om te verkopen, het werken in een werkervaringsplek. Zeker aan mensen die niet uit de wereld van de psychologie komen, of andere branches waar het gebruikelijk is om als starter een werkervaringsplek aan te nemen. De laatste tijd is er veel discussie rondom dit soort plekken. ‘Uitbuiting starters en stagiaires’ volgens het televisieprogramma De Monitor, die er op 3 januari een aflevering aan wijdde (lees hier de reactie van Astrid). ‘De werkervaringsplek houdt pas afgestudeerden kansarm’ kopte NRC Handelsblad al enige tijd daarvoor. GGZ Nederland reageerde echter op de uitzending van de Monitor dat een werkervaringsplek een startende psycholoog juist een kans biedt op een loopbaan in de GGZ. Om heel eerlijk te zijn had ik tot ik in september 2014 aan mijn master Child and Adolescent Psychology begon nog nooit van het fenomeen werkervaringsplek gehoord. En nu heb ik er zelf één.

 

Na de afronding van het VWO had ik werkelijk geen flauw idee wat ik wilde gaan studeren. De pabo leek me wel wat, evenals geschiedenis en culturele antropologie. Toen ik op televisie een documentaire zag over het werk van de kinderrechter in Nederland wist ik het: ik wilde ook kinderrechter worden. De logische stap die volgde was een rechtenstudie. In drie jaar tijd werd ik ingewijd in een wereld die mij volledig vreemd was, met een eigen taal, een eigen hiërarchie en eigen gewoonten. De vakken die ik volgde over de rechten van kinderen en hun positie in de samenleving stemde me niet optimistisch. Steeds meer ging het knagen, was dit nu echt wat ik wilde? En zo niet, wat dan wel? Net voor de afronding van mijn bachelor besloot ik de stekker er tijdelijk uit te trekken. Ik ging een half jaar werken, maakte een reis naar Azië en besloot daar ter plekke meer te willen betekenen voor die kwetsbare groep waarover ik had gehoord tijdens mijn studie. Noem het ambitie, noem het idealisme, maar ik ging psychologie studeren. Opnieuw ging er een wereld voor me open. Een wereld waarin veel minder naar de feiten werd gekeken en iedereen ineens over zijn (of met name haar) gevoelens praatte. De gesprekken in de kroeg veranderen van ‘oh, dus jij kan me later bijstaan als ik iets doe wat niet mag?’, naar ‘oh, dus jij kan nu precies zien wat ik denk?’. In gesprekken met vriendinnen betrapte ik mezelf ineens op psychologische gesprekstechnieken en ik labelde mezelf zoals iedere psychologiestudent betaamt met minstens drie verschillende psychiatrische stoornissen.

 

Het voelde als een voordeel dat ik al eerder gestudeerd had. Ik wist beter wat ik wel en niet wilde en dat het belangrijk was om naast mijn studie ‘relevante dingen’ te doen. Daarom ging ik op ambulante basis werken met kinderen die vastliepen, ging ik vrijwilligerswerk doen en zorgde dat ik goede cijfers haalde. Dat maakte dat ik werd uitgenodigd om deel te nemen aan het Honours Programma van sociale wetenschappen, waar ik me twee jaar in onderdompelde. De keuze voor welke master ik ging volgen was relatief snel gemaakt. Natuurlijk hoorde ik wel de waarschuwingen over hoe moeilijk het was om aan een stage te komen, en daarna aan een baan. Maar, hoe naïef, dat zou vast niet op mij van toepassing zijn. Ik werd aangenomen op de eerste stageplaats waar ik een brief naartoe schreef. Stage lopen in de specialistische GGZ, een betere opstap naar de start van mijn carrière kon ik me niet wensen. Met het einde van mijn stage in zicht kwam vanuit de organisatie waar ik stage liep de vraag of ik daar wilde blijven in een werkervaringsplek. Na wat initiële twijfel heb ik hier ja op gezegd. Waarom en hoe me dat nu bevalt? Dat lees je de volgende keer!

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

4 Comments

  • Margriet de Boer on maart 8, 2016

    Leuke blog! Ja, ik ben nu 3e jaars psychologie studente en wil graag klinisch psychologe worden, maar hoe ik daar ooit ga komen? Pfff zware vooruitzichten tot nu toe.

     
    • Author
      Lisette HoP on maart 8, 2016

      Dankjewel! Dat is nou precies waar wij met onze blog achter proberen te komen: hoe kom je waar je wil zijn? Succes met je studie, dat is in ieder geval stap 1!

       
  • Samantha on maart 8, 2016

    Leuk geschreven! Nu maar hopen dat je het tegendeel gaat bewijzen door straks een betaalde baan als klinisch psycholoog binnen te slepen.

     
    • Author
      Lisette HoP on maart 8, 2016

      Dankjewel!

       

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: