Lisette HoP

About the author : Hi, ik ben Lisette en ik ben net afgestudeerd als psycholoog (specialisatie Child and Adolescent). In dit project neem ik jullie mee in mijn zoektocht naar mijn weg in het klinische werkveld! Bedankt voor het lezen van mijn blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Help/hoera ik heb een werkervaringsplek (5) (*doorhalen wat niet van toepassing is)

Kind- en jeugd psychologie, Klinische psychologie, Lisette, Toekomstperspectief, WEP, Werkveld 2 Comments

In mijn vorige blog lazen jullie dat ik reageerde op een interne vacature. Vandaag vertel ik hoe dat is afgelopen!

 

Vroeg in de ochtend schrik ik wakker van een toeterende auto die het kennelijk nodig vond om onder mijn raam te gaan staan. Als ik op mijn telefoon zie dat het pas net 6.00 uur is geweest probeer ik nog wat te slapen. Ik voel me een beetje raar. Een gevoel van dat je weet dat er iets is, maar je kan je nog even niet herinneren wat. Ineens schiet het me te binnen. Vandaag is DE dag: het is sollicitatie dag. Ken je van die mensen die zeggen dat je sollicitatiegesprek vaak beter gaat als je er niet te veel van verwacht? Dat heb ik mezelf ook een tijdje geprobeerd aan te leren, om te denken van ‘nou ja, als ik deze baan niet krijg heb ik in ieder geval ervaring opgedaan in het voeren van sollicitatiegesprekken’. Onzin natuurlijk. Mijn ervaring van de afgelopen maanden is dat het als startend psycholoog bijna makkelijker is om minister-president te worden dan om een passende baan te vinden in een organisatie waar je nog niet eerder hebt gewerkt. Omdat ze vinden dat je niet genoeg ervaring hebt. Ervaring die je ook niet kan opdoen als je bij iedere sollicitatie om deze reden wordt afgewezen. Het is dus niet zo gek dat veel startende psychologen ‘kiezen’ voor een werkervaringsplek. Maar er zit, voor mij, wel een grens aan het werken zonder salaris en ik merk de laatste weken dat mijn motivatie daalt. Een betaalde baan zou zo ontzettend fijn zijn. En vandaag heb ik HET gesprek dat daarvoor kan zorgen! Paniek alom dus.

Een uur voor de sollicitatie probeer ik mezelf moed in te spreken. Wees gewoon jezelf. Of misschien een net iets leukere, competentere versie van jezelf. Ik heb de afgelopen jaren best wat sollicitatiegesprekken gevoerd. Daarin kwamen vaak de standaardvragen voorbij, zoals wat is je grootste valkuil (de lat voor mezelf te hoog leggen), wat is je beste eigenschap (doorzetter) en wat zou je graag aan jezelf willen verbeteren (ik ben vaak een beetje ongeduldig. Lees: heel erg ongeduldig). Tijdens een sollicitatie voor een advocatenbureau tijdens mijn rechtenstudie vroegen ze me wat er op mijn nachtkastje lag. Een vraag die bij mij voor de nodige verwarring zorgde. Bleek dat ze wilden weten welk boek ik op dat moment aan het lezen was. Verbazingwekkend genoeg kreeg ik trouwens wel de baan.

Ik vraag me weleens af of ouders die met hun kind bij ons op intake komen zich ook zo voelen. We willen namelijk echt alles van ze weten. En niet alleen over het kind, maar ook over wie de ouders zijn als persoon en hoe ze hun ouderschap invullen en beleven. Vervolgens vinden we daar dan regelmatig wat van en dat is ook niet zo gek, kinderpsychiatrie zie je namelijk heel vaak samen met problemen in het gezin. Om nog maar te zwijgen over de genetische componenten en het gedrag wat kinderen soms van de ouders overnemen. Ik vind die vraaggesprekken met ouders in sommige gevallen best lastig. Ik zal nooit vergeten dat een moeder op een redelijk denigrerende toon tegen me zei dat ik ‘de complexiteit van het ouderschap beter zou begrijpen wanneer ik later zelf kinderen zou hebben’. Ik begrijp wel waarom sommige ouders zo reageren, ik zou zelf als ouder denk ik ook liever tegenover een 50-plusser met vier kinderen zitten dan tegenover mezelf. Maar goed, de komende jaren gaat dat niet veranderen, dus probeer ik me nu manieren eigen te maken om die lastige vragen te stellen. Van een collega leerde ik dat je soms het gekke van de situatie, het vragen naar persoonlijke informatie terwijl je elkaar net een kwartier kent, gewoon kan benoemen. Vaak moeten ouders daar om lachen en is meteen het ijs gebroken. Bij andere ouders werkt het totaal niet en helpt het beter als je veel directer bent. Iets wat niet meteen in mijn straatje past, maar ik ben ermee aan het oefenen, ook buiten werk om. Dat zorgt trouwens bij mensen die mij goed kennen nog weleens voor verbaasde blikken.

Maar goed, terug naar de sollicitatie. Het is een fijn gesprek en na afloop ben ik voorzichtig optimistisch. Als ik in de trein naar huis zit word ik gebeld. Ik heb de baan! Daar reageer ik zo euforisch op dat ik na het gesprek door een aantal medepassagiers gefeliciteerd wordt. Ik heb een baan. Een betaalde baan.

Inmiddels ben ik al een paar weken aan het werk. Ik combineer momenteel drie dagen betaald werk met twee dagen een werkervaringsplaats. Dit omdat ik betaald voornamelijk diagnostisch onderzoek doe en in mijn wepplek met name behandelingen geef. Iets wat ik heel erg leuk vind en waar ik graag nog verder in zou willen groeien. Toch merk ik dat de betaalde baan ervoor zorgt dat het nog moeilijker wordt gemotiveerd te blijven in mijn wepplek. Het voelt heel scheef om soms op een dag meer afspraken te hebben dan de collega tegenover je die wel betaald krijgt. En ook al ben je als wepper niet verantwoordelijk voor wat je doet, je voelt je wel verantwoordelijk. Als mens, als hulpverlener. Dat valt soms zwaar. Mijn wepplek was voor mij een investering die gezorgd heeft dat ik er een betaalde baan aan heb overgehouden. Vanuit mijn omgeving weet ik echter dat dit niet voor iedereen het geval is en dat maakt dat ik soms hele enthousiaste en gemotiveerde mensen de handdoek in de ring zie gooien omdat een wepplek zonder perspectief voor de meesten niet vol te houden is.  Dat was het voor mij ook niet geweest, maar voor nu heeft het mij gebracht waar ik heel graag wil zijn.

Met deze blog komt er een einde aan de reeks Help/hoera ik heb een werkervaringsplek. Vanaf volgende maand neem ik jullie mee in het werkende leven!

 

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: