Lisette HoP

About the author :

Hi, ik ben Lisette en ik ben net afgestudeerd als psycholoog (specialisatie Child and Adolescent). In dit project neem ik jullie mee in mijn zoektocht naar mijn weg in het klinische werkveld! Bedankt voor
het lezen van mijn blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Help/hoera ik heb een werkervaringsplek (4) *doorhalen wat niet van toepassing is

Kind- en jeugd psychologie, Klinische psychologie, Lisette, WEP 1 Comment
Hoe ga je om met de uitdagingen in je werk?
Hoe ga je om met de uitdagingen in je werk?

Als startende psycholoog kom je ongetwijfeld cliënten tegen die je aan alle kanten uitdagen. Hoe ga je daar mee om? Vandaag deel ik mijn ervaring.

Als ik anderen over mijn werk vertel krijg ik vaak de vraag of ik alle verhalen niet mee naar huis neem. Voordat ik aan mijn stage begon was ik daar best bang voor, maar in de praktijk viel dit me  heel erg mee. Er zijn slechts een handjevol verhalen geweest die ik moeilijk los kon laten. Kinderen die je tijdens het psychologisch onderzoek net op een andere manier benaderd, omdat je weet wat ze hebben meegemaakt. Voor wie je net iets minder streng bent. Voor wie je zelf een stapje harder loopt. Na de diagnostiek kwam er dan een diagnose, of niet. Schoven ze door richting het wijkteam, behandeling of opname. En daarna was het aan de behandelaren om er iets van te maken.

Inmiddels sta ik zelf aan de kant na de diagnostiekfase. Komen kinderen en jongeren bij mij aan tafel zitten met de verwachting dat ik ze de oplossing ga bieden voor hun angst, verdriet of boosheid. Of komen ze juist met helemaal geen verwachting. Deze laatste groep is vaak nog veel lastiger. Een van de kinderen die tot deze groep behoort is Koen. Koen zit op de basisschool, is een fanatiek voetbalspeler en heeft groen als lievelingskleur. Maar Koen is bovenal heel erg boos. Op alles en iedereen, en momenteel vooral op mij. Vaak vertelt Koen me het dat hij het onzin vindt (maar dan in iets minder vriendelijke bewoordingen)  dat hij ie-de-re week bij mij moet komen. Om het ijs te breken spelen we vaak een spelletje aan het begin van de sessie. Hij mag altijd kiezen, en altijd kiest hij Jenga. Een spel waarbij blokjes als een toren worden opgestapeld en je omstebeurt een blokje uit de toren moet halen. Degene bij wiens beurt de toren omvalt verliest. Het verbaast me iedere keer weer dat hij dit spelletje kiest. Voor dit spel is tact, voorzichtigheid en rust redelijk essentieel. Drie kenmerken die Koen niet geheel eigen zijn. Ik moet vaak harder werken om te verliezen, dan om te winnen. En als ik dan win moet ik mijn best doen om de rondvliegende blokjes te ontwijken.

Ik snap Koen wel. Voor zijn leeftijd heeft hij al veel te veel gezien en meegemaakt. Hij heeft jaren niet echt kind kunnen zijn en, als oudste kind in het gezin, een verzorgende rol op zich genomen. Nu het thuis weer wat stabieler is, wil zijn omgeving graag dat Koen zich weer naar zijn leeftijd gaat gedragen. Maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Het is lastig voor Koen om de verantwoordelijkheid die hij zo dapper op zich heeft genomen weer terug te geven. In zijn ogen maken alle volwassenen er een zooitje van en kan je er geen een vertrouwen. En daarom zoekt hij met iedereen ruzie. Op school, op straat, thuis en met mij. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik niet zo van ruzie maken hou. Dat ik confrontaties vaker uit de weg dan aanga. Dat er nu een jongetje is dat mij iedere week probeert uit te dagen is dan ook best even wennen en bezorgt me soms de nodige kopzorgen.

En toch komt Koen netjes elke week op de fiets vanuit school. Dat hij standaard minstens 10 minuten te laat is neem ik op de koop toe. Iedere week zit hij tegenover me, met een petje achterstevoren op zijn hoofd en ver onderuitgezakt. Hij spiekt herhaaldelijk op zijn telefoon om te kijken hoe lang hij nog ‘moet’. Waarom zou hij met mij praten? Weer zo’n volwassene die het beter weet en die vindt dat hij iets anders moet doen. Maar iedere week, als ik zeg dat we gaan afronden omdat het bijna tijd is, draait hij 180 graden. Heeft hij ineens tientallen verhalen, vertelt hij openhartig over zijn verleden en heeft hij vooral heel veel vragen. Met als gevolg dat ik hem wekelijks de kamer uit moet vegen. Het verwart me en ik leg het voor aan mijn supervisor. Het schoolboekvoorbeeld van ambivalentie noemt ze het. Mijn taak is om het te observeren, erkennen en bespreekbaar maken. Dat doe ik dan maar. Hakkelend vertel ik Koen dat ik het soms best lastig vind, te balanceren tussen zijn niet en heel graag willen. Hij moet erom lachen. ‘Weet je, ik zeg altijd wel dat ik het onzin vindt, maar eigenlijk vind ik het best oké’. Ik kijk zo verbaasd dat hij nog harder moet lachen. Die dag vliegen er voor het eerst geen Jengablokjes door de kamer. En als hij me beloofd volgende week op tijd te zijn ben ik even volslagen gelukkig.

Diezelfde dag verschijnt er een mail in mijn mailbox, met ‘vacature’ als onderwerp. De mail vertelt mij dat er een interne vacature vrij gaat komen, met de vraag of ik erop wil solliciteren. Aan de andere mailadressen kan ik zien wie mijn ‘concurrentie’ is. Ik klik de mail weg, schrijf een aantal verslagen en ga naar een vergadering. Dan open ik de mail opnieuw. Je bent gek als je dit niet doet is een paar minuten mijn mantra. En ik klik op reply. Weten hoe dit afloopt? Ik vertel het je de volgende keer.

 

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: