Gastblogger HoP

About the author : Gastbloggers zijn studenten en afgestudeerden met een inspirerend verhaal. Zij vertellen over hun ervaringen, hun kansen, hun wensen, en hun doelen. Het schrijven van een gastblog is een leuke manier om jezelf online te profileren. Heb je interesse in het schrijven van een gastblog? Mail dan naar gastblog @humansofpsychology.nl

Ghislaine Regout, basispsycholoog: “Help! I need somebody!*” De grenzen van hulpverlening.

Ghislaine, Klinische psychologie, Werken, Werkveld No Comment

ghislaine 3

Ghislaine Regout, basispsycholoog met ervaring in de basis- en specialistische GGZ, gaf in haar vorige blog sollicitatietips. In deze aanvullende blog vertelt ze meer over haar praktijkervaring in de hulpverlening: de grenzen van hulpverlening. “Het was voor mij een eyeopener dat er grenzen zijn aan het bieden van professionele hulp en dat het handig is als je ze kent.”

Ik weet dat ik nu een open deur intrap, maar waarschijnlijk ben ik niet de enige die psychologie die is gaan studeren omdat ze mensen wil helpen. Goed, gaandeweg heb ik mijn motivatie bijgeschaafd zodat het minder “Miss World-achtig” klinkt, maar altruïsme blijft een drijfveer. Het was voor mij daarom een eyeopener toen een hoogleraar opmerkte dat er grenzen zijn aan het bieden van professionele hulp en dat het handig is als je ze kent. Toen ik ging werken als psycholoog, kwam ik ook deze grenzen tegen, dus toen ik gevraagd werd om over de praktijk voor deze blog te schrijven, koos ik voor dit onderwerp.

 

Grens 1 – De superheld willen zijn (m/v)

Om met de deur in huis te vallen: sommige psychische problemen kan je niet genezen in de vorm van therapie. Iemand met schizofrenie zal waarschijnlijk de rest van zijn/haar leven medicatie slikken. Je kan wel op een andere manier zorg bieden, namelijk door ondersteuning en begeleiding. Als ik één ding geleerd heb binnen mijn werk in de specialistische GGZ, was dat het krijgen van een zo breed mogelijk beeld bij het werkwoord ‘helpen’. Vroeger dacht ik bij hulpverlening alleen aan behandeling (=iemand van de klacht afhelpen). Na de bovenstaande ervaring besefte ik echter dat voor sommige mensen begeleiding ook helpt om bijvoorbeeld ’s ochtends op te staan, wat voor hen al een hele prestatie is. Nee, dan heb ik het niet over mensen die niet uit bed willen komen omdat ze brak zijn van een feestje. Iets wat makkelijk is voor jou, kan lastig zijn voor een ander. Het hierbij begeleiden, is ook hulpverlening.

Daarnaast, hoe hard je ook je best doet, je kan niet iedereen helpen. Zelfs bij de beste behandelingen zijn er cliënten, zo leerde ik al tijdens college, bij wie de therapie niet aanslaat. Dat betekent niet dat die behandeling slecht is, want bij driekwart van de cliënten werkt het wel. Het neemt alleen niet weg dat de klachten van de overige 25% kunnen blijven of terugkomen. Als je je allereerste cliënten ooit ontmoet tijdens stage, kan je het gevoel krijgen dat jij uiteraard de cliënten probeert te helpen die in die 25% zitten… Goed, in werkelijkheid valt dit meestal mee en merk je dat je interventie een positief effect heeft, maar aan de andere kant kan het tegenkomen van therapieresistentie confronterend zijn. Iedereen die arts wil worden, denkt immers ook aan de genezen patiënten, niet aan de momenten dat genezing uit blijft. In bijvoorbeeld de verslavingszorg zag ik gelukkig veel cliënten afkicken, maar ook hier blijft terugval een probleem.

 

Ten slotte moet de ander jouw hulp accepteren: voor hulpverlening zijn er minstens twee mensen nodig en het grootste gedeelte van het werk moet de cliënt – met jouw ondersteuning – zelf doen. Toen de eerdergenoemde hoogleraar me waarschuwde om bewust te zijn van de grenzen van hulp, waarschuwde ze ook om niet iemand te willen ‘redden’ als een superheld. Redden kan leiden tot betutteling, wat vaak een averechts effect heeft, ondersteuning niet. Voor iedereen met heroïsche ideeën: redden moet je dus ook niet willen. Je kan hoog of laag springen, als een cliënt echt niet wil, komt diegene simpelweg niet opdagen.

 

Grens 2 – Wie helpt de hulpverlener?

Daarnaast heb je zelf ook grenzen. Heb je wel eens nagedacht over de jouwe? Over welke cliënten je niet kunt helpen omdat de casus te heftig voor je is op persoonlijk vlak? Zijn er cliënten die je zou weigeren? Zou je bijvoorbeeld met een pedoseksueel kunnen werken als je zelf zwanger bent? Ik krijg regelmatig ‘’goh, wat heftig’’ te horen wanneer ik vertel dat ik in de verslavingszorg heb gewerkt. Ik vind het oprecht leuk werk hoor, maar goed, that’s me. Werken met hele kwetsbare jonge kinderen lijkt mij weer te heftig. Ik denk dat iedere psycholoog wel zo’n doelgroep heeft waarbij hij/zij merkt dat hij/zij niet de houding kan aannemen die nodig is voor het werk. Het lijkt me handig als je weet met wie je echt niet kan werken voordat deze cliënten voor je neus staan.

Daarnaast heb ik vaak gezien dat mensen dusdanig veel zorg besteedden aan iets/iemand dat het ten koste ging van henzelf. Zo schijnt het te hard werken en te veel sturen van een cliënt een vaak voorkomende beginnersfout te zijn, al doel ik met bovenstaande opmerking niet alleen op de zorg die je aan een cliënt kan bieden. Ik heb het, naast het te veel willen zorgen voor een cliënt, ook over te veel zorgen voor je werk buiten reguliere werkzaamheden om. Hoe vaak ben je bijvoorbeeld bereid om klusjes te doen die je niet per se hoeft te doen? Begrijp me niet verkeerd, het is een nobele eigenschap. Wanneer je echter eindeloos maar taken op je neemt en zoveel extra doet dat het ten koste gaat van jezelf, heb je een probleem. Bij een cliënt kan te veel sturing niet het beoogde effect hebben (helpen wordt redden of de cliënt kan zelf minder initiatief gaan tonen). Buiten het cliëntencontact om, kan het te veel willen helpen elke keer overwerk tot gevolg hebben.

De reden waarom ik hiervoor waarschuw, is omdat dit tot een burn-out kan leiden: het zijn namelijk niet de ongemotiveerde werknemers die het vaak oplopen. Goed, je hoeft voor de bovenstaande punten geen psycholoog te zijn om ze te herkennen, maar ik denk dat wij, juist als hulpverleners, hier extra gevoelig voor zijn. Gelukkig ben ik niet de enige die dit heeft gesignaleerd: toen ik laatst bij een congres was, was zelfzorg bij hulpverleners een hoofdthema. Door dit alles ben ik beter na gaan denken over mijn eigen grenzen en ik hoop dat ik je kan uitnodigen om hetzelfde te doen.

 

*De titel is een verwijzing naar het Beatlesnummer met deze titel, omdat het kan.

 

 

Heb je deel 1 met de sollicitatietips van Ghislaine nog niet gelezen? Lees het hier.

 

Zou jij net als Ghislaine ook een gastblog willen schrijven? Wij van Humans of Psychology zijn nog op zoek naar gastbloggers die iets willen vertellen over hun loopbaan, ervaringen en reis van psychologiestudent naar psycholoog. Stuur een mail naar gastblog@humansofpsychology waarin je kort vertelt wie je bent, wat je doet en wat jij met anderen zou willen delen. Mogelijk nodigen wij jou dan uit voor een gastblog. We kijken uit naar je reactie!

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: