Gastblogger HoP

About the author : Gastbloggers zijn studenten en afgestudeerden met een inspirerend verhaal. Zij vertellen over hun ervaringen, hun kansen, hun wensen, en hun doelen. Het schrijven van een gastblog is een leuke manier om jezelf online te profileren. Heb je interesse in het schrijven van een gastblog? Mail dan naar gastblog @humansofpsychology.nl

Giullitta: Ik wil GZ-psycholoog worden!

Gastblogger, Klinische psychologie, Profileren No Comment

 

Een ambitie die velen met haar zullen delen, Giullitta wilt GZ-psycholoog worden! In deze blogreeks zullen we haar gedurende een jaar volgen in de eerste stapjes binnen de GZ-opleiding. Deze blog dient ter introductie.

 

Giullitta wist altijd zeker dat zij chirurg wilde worden, maar bleek niet te beschikken over een bèta-brein. Ze heeft het toch geprobeerd door bij een University College Life Sciences (lijkt op pre-medische wetenschappen) te studeren, maar gelukkig ook een minor psychologie waardoor zij na haar bachelor eerst een Research Master Social Psychology heeft gedaan en na al deze omzwervingen begreep dat ze gewoon heel graag de zielenroersels van mensen wilde horen. Inmiddels is zij al 4 jaar werkzaam als basispsycholoog. Januari 2017 mag ze dan eindelijk beginnen aan de felbegeerde GZ-opleiding.

Brieven schrijven

Eigenlijk ben ik een student in de wetenschap van het schrijven van sollicitatiebrieven. Over de jaren heen heb ik flink wat brieven geschreven om die heilige graal, de GZ-opleiding, binnen te halen. Google en ik waren hele goede vrienden, vanwege mijn standaard zoektermen: “goede sollicitatiebrief”, “voorbeeld sollicitatiebrief”, “voorbeeld CV”, “voorbeeld sollicitatiebrief GZ-opleiding”. Vijf jaar geleden begon ik fris en fruitig aan mijn stage psychologie. Natuurlijk had ik al gehoord dat het leven als basispsycholoog zwaar zou gaan worden, maar tja, eeuwige optimist, “dus het zal voor mij wel anders zijn”.

 

Stage

Van verschillende kanten hoorde ik over het belang van het uitzoeken van een goede stageplek, ergens waar je mogelijk kon blijven werken. Allemaal leuk en wel, maar ik kreeg pas op het laatste moment groen licht om stage te gaan lopen (vanwege mijn schakeljaar na mijn voorgaande studies), dus dan heb je niet zoveel keus. Ik keek in de map en zag Apeldoorn. “Waar is dat, Apeldoorn? Hm, zal wel goed zijn.” De doelgroep klonk zwaar (sociale psychiatrie toen), maar uitdagend. Bij mijn sollicitatiegesprek kwam ik erachter dat Apeldoorn met de trein anderhalf uur deur-tot-deur was. Nou ja, ik was te nerveus om het me echt te beseffen. Kwart voor zeven moest ik de deur uit, kwart voor zeven was ik elke dag weer thuis!

 

Vroeg beginnen met solliciteren

De eerste keer dat ik solliciteerde naar een GZ-opleidingsplek was al tijdens mijn stage. Waarom? Tja, niet geschoten is altijd mis! Ik maakte geen enkele kans, maar het was een goede oefening. Ondertussen kreeg ik een werkervaringsplek en een betaalde baan als psychodiagnostisch werker. Ik bleef brieven schrijven en sturen, maar ik kwam er niet tussen. Er was zoveel concurrentie (1 keer 150 (!) andere sollicitanten), en vaak gingen interne krachten voor.

Het schrijven van een sollicitatiebrief voor een plek die je heel graag wilt, waarvan je weet dat de praktijkopleider heel streng is, is… tja, wat is het? Een nachtmerrie? Zo stressvol dat je er nachten wakker van ligt? Een reden om meer dan 100 miljoen keer te herschrijven? De tijd waarin je heel intiem wordt met je laptop?

Intussen waren we weer een jaar verder en ging ik aan de slag als basispsycholoog (inmiddels met een toegekende NIP-psycholoog registratie) in de revalidatie. Nu in Leiden en Alphen aan de Rijn, want ach, dat reizen had ik wel onder de knie. En maar blijven solliciteren, waarbij ik weer terug ging naar mijn werkplek in Apeldoorn voor een zwangerschapsvervanging, en vervolgens weer naar Leiden. Eindelijk even in Amsterdam (mijn woonplek) waar ik maar ook meteen de basiscursus cognitieve gedragstherapie deed om een betere kandidaat te zijn, maar toch weer Apeldoorn, want daar kwam een opleidingsplek vrij en die wilde ik. Die wilde ik meer dan wat dan ook.

Het schrijven van een sollicitatiebrief voor een plek die je heel graag wilt, waarvan je weet dat de praktijkopleider heel streng is, is… tja, wat is het? Een nachtmerrie? Zo stressvol dat je er nachten wakker van ligt? Een reden om meer dan 100 miljoen keer te herschrijven? De tijd waarin je heel intiem wordt met je laptop? En dan het moment dat je weet dat je op gesprek mag komen. Ik denk dat ik dat nog leuker vond dan mijn leukste verjaardagkado waarbij ik zelf een vliegtuigje mocht besturen. Het gesprek was spannend, met veel vragen over waarom ik de GZ-opleiding wilde (steeds anders gesteld), waarbij het antwoord niet mocht zijn: “Omdat ik het al zo lang wil” of “Voor de verdieping”.

 

Yes!

En toen, uit het niets, had ik hem dan eindelijk! Die opleidingsplek! Maar… “op de voorwaarde dat je ook toestemming krijgt in het gesprek met de hoofdopleider”. Ehm? De hoofdopleider? Nog een sollicitatiegesprek?! Dit gesprek was in Nijmegen, de locatie van mijn opleiding. Ik was vroeg en zag de studenten om me heen zitten, opdrachten afrondend, en voelde de vurige wens om erbij te mogen horen. Gelukkig bleek het gesprek meer een formaliteit en een globale uitleg over de GZ-opleiding.  Eindelijk wist ik het dan zeker: die opleidingsplek is van mij!

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: