Pauline HoP

About the author : Leuk dat je mijn blog aan het lezen bent! Ik ben Pauline, eerstejaars research masterstudent en zoekend naar mijn plek in de wereld van de wetenschap. Ik ben benieuwd wat je van mijn blog vond: Laat het achter bij de comments of stuur me een mailtje!

Gewoon z’n gangetje

Pauline, Studeren, Uncategorized No Comment

We zijn, zeker in onze studententijd, gewend om van het één naar het ander te vliegen en zodra er een paar weken weinig gebeurt snakken we naar een nieuwe stoot adrenaline. Het lijkt wel alsof iedereen om je heen doorgaat terwijl jij stilstaat. Geen prettig gevoel.

Zo over de helft van het jaar maak je de balans weer eens op: Hoe gaat het? Loop ik nog op schema? Zie ik geen dingen over het hoofd? De conclusie: Het gaat gewoon zijn gangetje en dat is ook niet verkeerd.

30-03-2017

 

Pas geleden betrapte ik mijzelf erop dat ik mijn motivatie een beetje kwijtraakte. De afgelopen jaren werkte ik van het ene naar het andere hoogtepunt. Was de ene commissie of activiteit nog niet afgesloten, dook er alweer iets nieuws op. Dit jaar is het anders. Niet heel veel kleine taken die elkaar snel opvolgen, maar drie hoofdprojecten (scriptie, stage, werk) die maandenlang lopen en weinig vernieuwend zijn.

Waarom snakken we zo naar afwisseling en worden we al lusteloos bij een paar maanden hetzelfde doen? Een paar jaar geleden was ik bij een pensioenfeestje van iemand die 40 jaar voor dezelfde organisatie had gewerkt. Dat kun je je nu niet meer voorstellen! Volgens sommigen is dit een eigenschap van onze (geboren tussen 1980-2000) generatie, Generatie Y. Zie bijvoorbeeld dit filmpje waarin er wordt uitgelegd hoe het zou kunnen komen dat wij meer aan job-hopping en friend-hopping doen dan de generaties voor ons. Ook heeft Lisette vorig jaar een blog geschreven over Generatie Y. Het idee is dat deze generatie door allerlei factoren gewend is aan ‘instant gratification’ en geen geduld heeft geleerd.

 

Dit klinkt wel als iets wat ik de afgelopen maanden aan den lijve ondervonden heb. We zijn, zeker in onze studententijd, gewend om van het één naar het ander te vliegen en zodra er een paar weken weinig gebeurt snakken we naar een nieuwe stoot adrenaline. Het lijkt wel alsof iedereen om je heen doorgaat terwijl jij stilstaat. Weinig vooruitgang. Geen prettig gevoel. En toch weiger ik om de rest van mijn leven op deze manier vorm te geven. Het is ook zeker waardevol om lange termijn projecten aan te gaan en plezier te halen uit het proces in plaats van uit het resultaat. Misschien is dat iets wat onze generatie zou moeten leren.

 

Daarom: langlopende projecten zijn zo verkeerd nog niet, soms moet je ook een beetje geduld hebben. Gewoon z’n gangetje is op het moment genoeg.

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: