Ghislaine HoP

About the author : Hoi, mijn naam is Ghislaine en ik ben basispsycholoog. Ik heb affiniteit met de (verslavings/specialistische) GGZ, diagnostiek en loopbaanbegeleiding en doe op dit moment onderzoek, schrijf een boek en begeleid middelbare scholieren. Mijn schrijversdoel is zelfexpressie. Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

EHBS: Eerste hulp bij solliciteren, deel 2

Ghislaine, Solliciteren en profileren, Uncategorized, Werken, Werkveld No Comment

25373828060_bd6bd50eef

“De economische crisis is voorbij!” De kranten stralen me tegemoet. Als ik ze open sla en ga lezen, lees ik echter ook dat de vakbonden zich grote zorgen maakt om starters, want raad eens: juist deze groep kan geen werk vinden. Sterker nog, het FNV spreekt over een “verloren generatie” (De Gelderlander, 13 oktober 2016)! Ik, als burger, merk hierdoor weinig van het Haagse optimisme: omdat ik bij deze verloren generatie hoor, zie ik behoorlijk veel werkloosheid in mijn vriendenkring. Nu heb ik al eerder wat sollicitatietips gegeven voor als je begint met sollicitatiebrieven typen maar hoe houd je dit solliciteren vol op de lange termijn? Hoe zorg je dat frustratie niet de overhand neemt en te merken is in een sollicitatiebrief? Trust me, op het moment dat je iets hebt van “**** it, ik moet NU gewoon iets vinden,” straalt dit van je brief af en de indruk die je dan op de lezer maakt is er niet eentje die je wilt maken. Maar hoe voorkom je dat? Ik heb hiervoor een paar tips. Voor meer informatie: zoals ik in een eerdere blog heb aangegeven (staat ook in mijn bio), ben ik bezig met een boek over loopbaanbegeleiding dat ik begin volgend jaar naar uitgevers wil gaan sturen, dus ‘wordt vervolgd!’

Ik heb zelf nu werk, dus ik weet hoeveel geluk ik heb. Ik hoor namelijk ook van mensen dat ze in een jaar tijd 0 reacties op hun sollicitatiebrieven hadden, terwijl ik 8 keer uitnodigingen voor gesprekken kreeg en een aantal hiervan ook tot werk hebben geleid. Ik heb het – naar het schijnt – dus nog relatief ‘goed’ gedaan. Komt dit door mijn kwaliteiten als psycholoog? Nou, hoewel ik heel graag beweer dat dit de hoofdreden is, zag men me pas echt bezig toen ik al was aangenomen, dus ik heb stiekem eerder het idee dat ik inmiddels goed ben in solliciteren en misschien hooguit wat meer ondernemend ben dan gemiddeld. Ik heb echter ook genoeg afwijzingen te verduren gehad en hierdoor was mijn motivatie (en zelfverzekerdheid) een tijd lang ver te zoeken. Inmiddels weet ik echter dat dit niet eens meer aan mij ligt maar aan de situatie, gezien het feit dat het merendeel van mijn vrienden- en kennissenkring met bovenstaand probleem zit. Overigens hoorde ik niet alleen deze verhalen bij psychologen, maar ook bij bedrijfskundigen, artsen en juristen, om maar een paar voorbeelden te noemen. In de meeste sectoren is het dus lastig om aan de slag te gaan als starter, tenzij je een stage/traineeship wilt volgen waarbij je een vergoeding krijgt die lager uitvalt dan het minimumloon. Inmiddels heeft mijn oude uni hoorcolleges in bioscoopzalen ingepland omdat de grootste collegezalen te klein zijn voor de gigantische aantallen studenten die er nu zijn aangenomen voor mijn studie….. Ik hoop voor ze dat ze allemaal snel een baan vinden, maar ik heb er een hard hoofd in.

Om nu terug te gaan naar jouw situatie waar jij je als lezer waarschijnlijk in bevindt: die van de student en/of pas-afgestudeerde. Stage vinden is lastig en als een stage vinden al lastig is, hoe moet dat dan bij het vinden van een baan straks? Ongeacht de oorzaak voor de grote werkloosheid, de discussie over hoe het precies komt dat mensen moeite hebben met het vinden van werk, helpt jou niet verder. Hoe zorg je dat je optimistisch blijft zodat het jou wel lukt om iets te vinden? Ik zelf vond het in ieder geval lastig om niet geïntimideerd en zelfs bang te raken van alle verhalen. Het punt is, is dat het ook lastig is, ik ga dat niet ontkennen. Het heeft mij ook veel moeite gekost om een stage en daarna werk te vinden en doorzetten is lastig, hoeveel doorzettingsvermogen (en pure koppigheid) je ook hebt.

Wat mij heeft geholpen, is het volgende:

1) Waarom ben je ook al weer psychologie gaan doen? Als je maandenlang alleen maar in het brief-afwijzing-brief-afwijzing-riedeltje zit, is het lastig om te bedenken waarom je jezelf dit alles ook al weer hebt aan gedaan. Op het moment dat je gedemotiveerd een Word-bestand opent voor de volgende sollicitatiebrief, probeer dan eerst te bedenken wat je ook al weer leuk vond aan het werk als psycholoog, ongeacht in welke sector je wilt werken. Als dat niet lukt, sluit dan aub dat Word-bestand, want als je dat enthousiasme niet meer vindt, kan je die brief net zo goed laten. Sta op, ga een wandeling maken, maak je hoofd leeg en probeer het daarna opnieuw.

2) Welke copingsstrategieën gebruik je? Er zijn namelijk verschillende manieren om met slecht nieuws om te gaan: van je emoties uiten tot afleiding zoeken en van proberen optimistisch te blijven door positieve dingen tegen jezelf te zeggen, tot aan de zaken actief te gaan aanpakken. Welke copingsstrategieën gebruik je zelf en zijn er een aantal die je vaker zou kunnen doen? Misschien kan je ook nog andere manieren bedenken die zouden kunnen helpen? Misschien helpt het je om met vrienden te bespreken hoe zij dit probleem  aanpakken? Misschien werk je zo hard dat een dagje Netflix juist een keertje een goed idee is?

Hopelijk houdt dit de moed er in. Weet dat je niet de enige bent. De laatste tip die ik kan geven, is om lief te zijn voor jezelf. Als je wordt afgewezen, ligt dat niet automatisch aan jou, maar kan het ook aan de huidige situatie liggen. De wereld is al gemeen genoeg, dus wees niet ook nog eens gemeen tegen jezelf ;).

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: