Hugo HoP

About the author : Hoi, ik ben Hugo en ik ben student Klinische Neuropsychologie. Ik ben graag bezig mijzelf te ontwikkelen en steeds meer te leren over mijzelf. Dat is ook waarom ik meewerk aan dit project. Naast leren over mijzelf heb ik de nieuwsgierigheid om eigenlijk van alles te willen weten. Bedankt voor het lezen van mijn Blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Een droombaan gevonden!

Hugo, Klinische psychologie, Neuropsychologie, Onderwerpen:, Toekomstperspectief, Werken, Werkveld No Comment

Maxine Harland

Voordat ik op mijn klinische stageplek terecht kwam heeft Maxine daar stage gelopen. Ze heeft ook de master Neuropsychologie gedaan en ze was toen de eerste die daar stage ging lopen bij de gedragskundigen. Ik had contact met haar gezocht via LinkedIn, omdat we op kantoor een aantal bestanden niet konden vinden. Mijn begeleiders vroegen of ik na wilde gaan of ze al een baan had gevonden. Toen ze vertelde wat voor baan ze had gevonden was ik lichtelijk verbaasd; dit klinkt niet als werk wat een neuropsycholoog doet. Toen bedacht ik me dat het een leuk idee was om haar te interviewen. Ik wilde ervaringen over de stage uitwisselen en meer weten over de baan die ze had gevonden. Dat laatste leek me voor jullie ook interessant om te lezen!

Met het afronden van haar stage was Maxine afgestudeerd. Toen begon het zoeken naar werk. Ik vroeg haar waar ze toen naar op zoek was. Ze vertelde me dat ze zich breed georiënteerd had omdat ze heel veel interessant vindt, maar ook omdat het lastig is op de arbeidsmarkt voor psychologen. Dat vind ik zelf heel begrijpelijk. Ze heeft toen veel sollicitatiebrieven gestuurd en was vaak afgewezen op basis van beperkte ervaring en daar werd ze onzeker van. “Je begint na een tijdje te denken: Hoe lang duurt het nog? en Straks krijg je minder leuk werk omdat je voor alle andere opties bent afgewezen.” Toen is ze voor de eerste keer uitgenodigd bij een bedrijf dat Boba Levensloopbegeleiding heet. Daar was het gelijk raak, ze denkt dat haar enthousiasme een rol heeft gespeeld, ze mocht immers eindelijk op een gesprek komen! Uiteindelijk heeft het voor haar ook relatief kort geduurd voordat ze werk had. Ze was vorig jaar in augustus begonnen met zoeken en had in januari al een baan. Het geeft mij zeker positieve energie en hoop voor de toekomst om dat te horen!

 

Ze werkt nu als levensloopcoach voor mensen met autisme. Ze werken bij Boba met mensen van alle leeftijden, maar wel met een IQ vanaf 80. Het werk is heel gevarieerd, omdat de begeleiding van cliënten vooral gebaseerd is op de hulpvraag van de cliënt. Ze helpen hun cliënten bijvoorbeeld door ze te leren hun gedachten te structureren, door ze te leren voor het huishouden te zorgen of door ze te helpen oefenen met sociale situaties door middel van een rollenspel. Dit laatste heeft ze bijvoorbeeld een keer gedaan met een jongen die wilde leren om vrienden te maken op school. Uiteindelijk moeten de cliënten dit zelf leren toepassen. Soms doet ze dat door middel van YouTubefilmpjes; op YouTube zijn zat instructievideo’s te vinden voor zo’n beetje elke vaardigheid die je jezelf eigen zou willen maken. Mijn misvatting over mensen met autisme uit onze studie was dat mensen met autisme juist heel goed zijn in het structureren van informatie en hun leven; juist zo erg dat ze moeite hebben om daar van af te wijken. Maxine vertelt me dat dit klopt, maar dat mensen met autisme ook heel erg verschillen, net zoals iedereen, dus ook daarin. Eigenlijk klinkt dat ook heel logisch.

 

Het geeft haar veel voldoening om mensen zo te kunnen helpen en ze merkt dat als je geduldig bent en klein kan kijken je gauw verandering en verbetering ziet. Dat laatste heeft ze meegekregen van een van de begeleiders op haar stage. Het is veel praktisch werk als coach en dat vindt ze heel leuk. Dat komt ook doordat het zulk persoonlijk werk is. Ze heeft per cliënt 1.5 tot 2 uur en ze komt bij hen thuis in plaats van dat ze naar de instelling komen. Ook vindt ze het fijn dat ze erg variërende cliënten heeft omdat ze in allerlei levensfases zitten en van alle leeftijden zijn. De tijd vliegt voorbij als ze aan het werk is. Als het vrijdag is, lijkt het wel of het gisteren nog maandag was: dit is haar droombaan. Ze heeft zelfs wel eens klein cadeautje gekregen van een cliënt als waardering, dat zijn van die leuke dingen die bij haar werk komen kijken!

 

Toch kan haar werk ook wel eens zwaar zijn. Je blijft als psycholoog betrokken bij de problemen van mensen. Ze heeft bijvoorbeeld ook cliënten die door hun problemen depressief zijn. Ze probeert ze dan bijvoorbeeld ideeën aan te reiken, maar ook om bepaalde vragen zo te stellen dat de cliënten zelf op de oplossingen kunnen komen en daar succes in kunnen ervaren, maar zelfs dat helpt soms niet. Ze denken soms in zo’n toestand dat niets kan helpen en dat kan erg frustrerend zijn.

 

Verder werkt ze heel zelfstandig en hoeft ze niet langs een kantoor. Ze kan rechtstreeks naar de cliënten. Uiteraard moet ze wel verslagleggen. Toen ze begon kreeg ze gelijk een aantal studiedagen over autistisch denken en hoe om te gaan met mensen met autisme. Ook heeft ze coachingsgesprekken met een ‘regiocoach’ en heeft ze regelmatig met een groep collega’s intervisie. Ze geeft verder enthousiast aan dat het veel doet voor je zelfvertrouwen om zelf je weg te vinden in het begeleiden.

 

Ik vond het wel interessant om te weten of Maxine bij het werk wat ze doet nou veel heeft aan haar opleiding tot neuropsycholoog, ikzelf zie neuropsychologen namelijk niet zo als begeleiders, meer als testpsychologen. Daarover geeft ze aan dat er bij autisme veel problemen voorkomen in het executief functioneren: problemen met initiatief, plannen en organiseren en het creëren van overzicht. Daarom heeft ze wel wat aan de interventies waarover ze heeft geleerd tijdens de studie.

 

We hebben het samen nog even over de master die we gevolgd hebben. Technisch gezien volg ik hem nog, maar alle vakken heb ik wel gehad. We zijn het erover eens dat het (praktijk)onderwijs uitgebreider mag. Er is weinig ruimte om te oefenen met het testen van mensen en het materiaal is vaak verouderd en vaak is er ook maar een enkel exemplaar van een test aanwezig. Uiteraard is het daarom van belang dat je een (klinische) stage volgt, maar Maxine ‘pleit’ voor een soort van coschap voor psychologen die klinisch willen werken. Ik vind het een heel goed idee van haar en ik vind dat we meer tijd moeten krijgen om opgeleid te worden tot clinicus, zeker omdat het zo’n verantwoordelijke taak is.

 

Maxine zou daarom later graag nog wel de opleiding volgen tot GZ-psycholoog. Dan ben je namelijk ook veel praktijkoefening aan het opdoen zodat je echt een goede psycholoog wordt. Je krijgt dan ook vaak het gevoel dat je met de GZ-opleiding pas echt iemand bent in de klinische wereld. Dit beeld had Maxine vroeger ook, maar door het werk dat ze nu doet is ze veel zekerder van haar competenties. Ze zeggen het vaak en het is dan ook waar: pas als je gaat werken ga je ‘echt’ ervaring opdoen.

 

 

Dit verhaal heeft mij wel echt geholpen in de zin van een positiever toekomstperspectief. Ik hoop dat jullie dat ook zo hebben ervaren en dat de rol die je als psycholoog kunt vervullen in onze maatschappij veel groter is dan je misschien denkt.

Wil je meer weten over Boba Levensloopbegeleiding? Klik dan hier!

 

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: