Astrid HOP

About the author : Mijn naam is Astrid en ik ben studente gezondheidspsychologie. Ik heb affiniteit met medische psychologie en positieve psychologie. Mijn schrijvers doel is zelfontwikkeling. Bedankt voor het lezen van mijn Blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Een bijzondere manier van netwerken, op de catwalk!

Astrid, Netwerken No Comment

Een bijzondere manier van netwerken, op de catwalk!

 

thumbnail_82

 

Wellicht ken je dat moment dat je iemand vol enthousiasme aan de telefoon hoort praten, en terwijl je het gesprek uit beleefdheid probeert te negeren, vang je een aantal interessante zaken op. Zo gebeurde het ook die dag dat ik een afspraak had met mijn supervisor over een scriptiebespreking. Aan mijn opvoeding zal het niet liggen, mij is altijd geleerd om je niet zomaar met andermans zaken te bemoeien. Daartegenover staat dat ik mij had voorgenomen om dit jaar juist meer uit mijn veilige schulpje te kruipen en klinkklaar te zeggen wat ik denk (in plaats van al mijn toekomstige acties continu te analyseren). Want ja, wat brengt het je als je laat zien dat je interesse gewekt wordt door hetgeen anderen bezighoudt? Ik zal in ieder geval beschrijven wat het mij opleverde.

Tegenover mij zat Femke. Femke zit in dezelfde kamer als mijn supervisor. Ik ken Femke niet persoonlijk, weet wel dat ze altijd excentrieke attributen heeft in haar kamer (een diadeem met oortjes, wat naar mijn verwachting te maken heeft met wilde feestjes op de faculteit, want ik heb een levendige fantasie), en hard werkt aan haar bureau. Femke sprak aan de telefoon over creatief omgaan met een beperking, en laat daar nou net mijn interesse liggen! Ik vroeg haar wat haar bezighield, en ze vertelde mij over het Locked in? Locked out! festival (met credits aan Rebecca):

 

“Mensen met ernstige lichamelijke beperkingen zoals het locked-in-syndroom voelen zich binnen de maatschappij vaak meer ‘locked-out’ dan ‘locked-in’. Ze lopen tegen vooroordelen aan en gezonde mensen vinden het vaak moeilijk om met hen om te gaan. Het doel van het kunstfestival is mensen met lichamelijke beperkingen en communicatieproblemen de kans te geven zichzelf te laten zien zoals zij zijn: creatief, bekwaam en sterk. Het festival wordt dan ook niet alleen voor, maar ook samen met mensen met het locked-in-syndroom, spierziekten en dwarslaesies georganiseerd. Ook willen we laten zien dat “patiënten” heel goed mee kunnen praten over innovatie en zorg. In de ontwikkeling van Brain-Computer Interfaces en communicatiehulpmiddelen wordt lang niet altijd naar de mensen zelf geluisterd, of aan hen gevraagd wat er beter kan. Het kunstfestival maakt dan ook deel uit van een groter project: “Bridging the gap between ethics and neuroengineering”. Dit project wil die ruimte overbruggen en zo de ontwikkeling van zinnige (neuro-)technologie stimuleren. Het is erop gericht mensen met een beperking meer zeggenschap te geven over hun eigen leven, zorg en nieuwe hulpmiddelen. Degenen met de meeste expertise zijn tenslotte de mensen die het zelf ervaren.”

 

Voor mij was dit een uitgelezen kans om te laten zien waar mijn interesse ligt. Ik werd dan ook meteen enthousiast, en bood aan om aanwezig te zijn. Ook vertelde ik kort over mijn eigen beperking (van een aantal jaar geleden), en hoe ik hier een creatieve en humoristische twist aan heb gegeven. Femke stelde mij toen de vraag of ik model wilde zijn op de catwalk, en met het voornemen “no analysis, solely practice” zei ik volmondig, JA!

 

Even later was het dan zover, en kreeg ik de kans om niet alleen vakgenoten, maar ook ervaringsdeskundigen / experts te ontmoeten. De dag werd gevuld met verhalen, Brain Computer Interfaces (o.a. tekenen en muziek maken met het brein), theater, en als afsluiting de catwalk (en natuurlijk een borrel). De spotlights gingen aan en de muziek begon te spelen. Er volgde een opvolging van zowel ervaringsdeskundigen (d.w.z. mensen met het locked-in-syndroom) die op hun eigen wijze vorm gaven aan hun beperking, en studenten die een aantal attributen (waaronder de eerder genoemde oortjes) lieten zien (dit had dus niets te maken met wilde feestjes, maar eerder met communiceren d.m.v. hersengolven). Als laatste was ik zelf aan de beurt. Om eerlijk te zijn heb ik van de muziek niets meegekregen, en verblindde de spotlights het publiek (amen to that) want ik was BLOED(!!)nerveus. Daar liep ik dan, op de catwalk. Want ja:

thumbnail_83

als je anderen wilt ondersteunen zodat zij het beste uit zichzelf kunnen halen, dan moet je hier zelf ook open voor staan. Soms gooien cliënten zichzelf bij jou in het diepe, en het is fijn als je hier zelf ook enigszins ervaring mee hebt (dit uit zich dan weer in empathisch vermogen).

 

Al met al ben ik heel blij dat ik dit heb mee mogen maken. Dit laat voor mij ook echt zien wat de kern is van netwerken. Durf brutaal te zijn en te laten zien waar je interesses liggen. Doe iets met die interesse, en “neem” niet alleen maar, maar doe ook iets terug (zoals jezelf vrijwillig blootgeven op een catwalk, maar mocht je een andere “veiligere” manier hebben dan is dat ook goed).

 

 

Mocht je meer willen weten over Femke haar initiatief? Klik dan hier!

Mocht je meer willen weten over netwerken, kijk dan eens bij onderwerpen – > netwerken

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: