Gastblogger HoP

About the author :

Gastbloggers zijn studenten en afgestudeerden met een inspirerend verhaal. Zij vertellen over hun ervaringen, hun kansen, hun wensen, en hun doelen. Het schrijven van een gastblog is een leuke manier om jezelf online te profileren. Heb je interesse in het schrijven van een gastblog? Mail dan naar gastblog
@humansofpsychology.nl

Dominique: Ervaring opdoen zonder diploma, deel 1

Gastblogger, Studeren, Werken, Werkveld 2 Comments

foto-blog-deel-1

 

Dominique Elkhuizen: “Studeren is natuurlijk al een hele onderneming op zichzelf. Als je dan ook nog verder moet kijken dan je boeken en tentamens, waar moet je dan naar zoeken? Opeens moet je naar dingen gaan kijken waarvan je het bestaan misschien nog niet eens weet. Hoe moet je kiezen welke kansen je gaat pakken? In mijn gastblogs vertel ik je wat mijn ervaring is met het maken van die keuzes, waarvan hier deel I”.

 

Het is een bekend probleem van vele psychologiestudenten: hoe doe je bruikbare ervaring op in ons werkveld zonder diploma? Ik heb zelf psychologie gestudeerd aan de RUG en ook ik liep tegen dit probleem aan. Vaak mag je pas ergens werken als je al ervaring hebt of als je een papiertje op zak hebt. Ik heb mijn oplossing gevonden in het doen van vrijwilligerswerk. Ik wist niet geheel wat ik precies zocht, dus ben ik bij andere studenten gaan rondvragen of zij nog tips hadden. Iemand raadde mij aan om eens te kijken bij de Kindertelefoon. Eerst 2 maanden een training en dan een jaar lang 5 keer per maand een dienst van 3,5 uur. Toch best een commitment als je het zo bekijkt. Het riep dan ook allemaal typische reacties op: Haal ik dat wel met mijn studie? Lijdt mijn sociale leven hier dan niet onder? Is het wel handig om tijd te stoppen in een onbetaald baantje? Uiteindelijk ben ik in het diepe gesprongen en gaan solliciteren om te kijken of ik aangenomen zou worden. Achteraf gezien kan ik zoveel waardevolle lessen van dit jaar opnoemen dat ik me afvraag waarom ik eerst zo twijfelde.

 

Een van de lessen die ik heb geleerd is dat het er alleen al zijn voor iemand een groots effect heeft. Ik ben iemand die graag adviezen geeft en altijd klaarstaat als vriendinnen over iets willen praten. Bij de Kindertelefoon mag je echter niet je eigen advies geven en moet je luisteren naar wat het kind te vertellen heeft en samen tot een oplossing komen. Hierbij is het van belang dat iemand zelf met een idee komt, omdat deze er dan zelf meer achterstaat en meer gemotiveerd is om het uit te voeren. Een gebruikelijk advies om aan een kind dat gepest wordt te geven is bijvoorbeeld dat hij of zij het met de leraar moet bespreken. Ik had echter een kind aan de telefoon dat zelf met het prachtige idee kwam om een spreekbeurt te geven over pesten en wat dat met iemand doet. Het kind klonk heel gemotiveerd om dit te doen en als ik het idee van met de leraar praten had gegeven, hadden we nooit dit mooie plan bedacht. Ik blijf het lastig vinden om het advies geven los te laten, maar al die uren aan de telefoon en achter de chat hebben mij geleerd dat een luisterend oor vaak al meer dan genoeg is. Zo merk ik ook bij vriendinnen dat het vaak eerder het geval is dat ze even hun gevoelens kwijt willen dan dat ze echt mijn raad willen (die ze overigens toch vaak niet opvolgen). Daarnaast is bij de Kindertelefoon het belang van gespreksvaardigheden voor mij naar voren gekomen. Ik heb zoals velen daar wel een vak over gehad in mijn bachelor, maar pas door het toepassen van die vaardigheden (parafraseren, gevoelsreflectie etc.) in de praktijk realiseerde ik hoe belangrijk het is voor het verloop van een gesprek als je die vaardigheden beheerst. Al met al is de ervaring die je opdoet met vrijwilligerswerk, zoals de Kindertelefoon, niet te vergelijken met een willekeurig baantje.

 

Afgelopen februari had ik mijn bachelor binnen. Ook nu kwam ik weer voor een keus te staan. Ga ik stage lopen? Kan ik stage lopen? Waar moet ik zoeken? Kan ik niet beter een baantje nemen en geld verdienen? Kan ik gaan reizen? Ik heb letterlijk bij Google “stage psychologiestudent” ingetypt in de hoop dat er gewoon iets op mijn pad kwam. Natuurlijk ging het niet zo makkelijk, maar heb ik ontzettend geluk gehad dat er nog een stagevacature op de SPS-NIP-site stond. Een stage bij de welzijnsorganisatie van de gemeentes Nieuwegein en Woerden, “zelfstandig onderzoek naar de gebruikte gesprekstechnieken en -vaardigheden van de welzijnscoaches in cliëntgesprekken”. Omdat dit goed aansloot bij mijn toekomstige master (sociale psychologie, track sociale beïnvloeding van gedrag aan de UU) en masterstage (stage interventiepsychologie binnen de UU) én omdat ik eigenlijk toch niks beters te doen had, was de keuze dit keer minder moeilijk. Toch begon ik te twijfelen of ik wel klaar was om vanuit mijn bachelor een stage te lopen. Een van de eerste dingen die ik me realiseerde in de eerste weken van mijn stage was hoe weinig ik bijvoorbeeld aan mijn bachelorvakken heb gehad. Toen ik dit besprak met mijn stagebegeleider drukte ze mij op het hart dat ik misschien niet zo veel heb aan de inhoud van de vakken, maar dat de manier van analyseren en het kritisch denken de echte toegevoegde waarde is van een wetenschappelijke opleiding (wat mij erg gerust stelde als ik soms niet direct het antwoord op iets wist). Daarnaast kwam ik tot de realisatie dat ik met een andere insteek mijn stage inging door de ervaring van vrijwilligerswerk. Ik ging er namelijk in vanuit mijn ervaring van de praktijk, in plaats van de theorie van uit mijn studie. Zo blijkt dus dat de ervaring van de Kindertelefoon daadwerkelijk mijn werkleven beïnvloedde. Hier moest ik zelf gesprekken voeren met kinderen, terwijl ik bij mijn stage anderen moest observeren bij cliëntgesprekken. Omdat ik dus zelf al, tot op een bepaalde hoogte, in hun schoenen had gestaan kon ik beter deze gesprekken analyseren.

 

Rond die tijd kwam er via een reclame op Facebook een andere kans op mijn pad: de hele maand juli vrijwilligerswerk doen in Bali. Ik zou een maand lang leven bij een gastgezin en elk dagdeel bezig zijn met projecten omtrent special needs kinderen en psychiatrische volwassenen naast het meer leren over de geestelijke gezondheid binnen een andere cultuur. Uiteraard begon de twijfel hier ook. Meer hierover lees je in deel II van mijn blog.

 

https://www.kindertelefoon.nl/vrijwilliger/

 

 

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: