Astrid HOP

About the author : Mijn naam is Astrid en ik ben studente gezondheidspsychologie. Ik heb affiniteit met medische psychologie en positieve psychologie. Mijn schrijvers doel is zelfontwikkeling. Bedankt voor het lezen van mijn Blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

De illusie genaamd psychologie

Astrid, Studeren, Toekomstperspectief, Uncategorized, Werkveld No Comment

illusion

Op jonge leeftijd mogen wij al keuzes maken, iets wat voor velen een vrij lastig gegeven is. Zo was ik er op vrij jonge leeftijd van overtuigd dat ik de psychiatrie in zou gaan. Toen ik daarentegen begon te begrijpen dat geneeskunde een vereiste is, sloeg mijn keuze gauw om. Wat “Little Albert” heeft met witte pluizige dieren, heb ik met mannen in witte pakken. Laat staan mijn eenzijdige fobie voor naalden. Nee, geneeskunde is niets voor mij. Ik koos voor psychologie, ik wilde mensen leren helpen en begrijpen. Daar ben ik nu deels op teruggekomen.

1). Spiritualiteit.

Een beeld dat heerste over psychologie op het moment dat ik aan de studie begon, was het spirituele karakter. Je wordt in het eerste jaar echter doodgegooid met wetenschappelijke onderbouwingen waardoor het zweverige karakter verdwijnt. Evidence-based behandelingen worden tegenover kwakzalverij gezet. Tijdens wetenschappelijk onderzoek wordt gecontroleerd voor bepaalde variabelen, wordt in een gecontroleerde omgeving verband gezocht tussen variabelen, en worden termen als betrouwbaarheid en validiteit uiterst serieus genomen. Daarentegen heb ik ook een beeld geschetst van meer spirituele geneeswijzen, waaronder de traditionele Chinese/boeddhistische geneeswijze. Veel therapievormen, waaronder ACT en mindfulness, zijn dan ook gebaseerd op het boeddhisme, wat in onze westerse samenleving nog steeds het zweverige karakter lijkt te hebben. Toen ik onlangs bij een lezing over het boeddhisme was voelde ik mij lichtelijk ongemakkelijk als enige psychologiestudent in het genootschap. Er werd in het begin dan ook vrij laconiek op mij gereageerd, we zouden verschillen qua gedachtegang en ik zou te “westers” zijn opgevoed. Toch stond ik ook hier voor open, terwijl het niet helemaal mijn ding is. Mijn conclusie: het accepterende karakter van het boedhhisme, waaronder het niet oordelen en het leven in het hier en nu spreken mij erg aan. Psychologie en niet-westerse geneeswijzen gaan dus prima samen. Daarentegen moet je bij mij niet beginnen over een “levitating man”. ADD kicks in en je bent m’n aandacht kwijt.

 

2). Mensen helpen.

We kennen waarschijnlijk allemaal wel de “common sense” reden voor psychologie. “Ik wil mensen helpen”. Ondertussen ben ik erachter gekomen dat je met psychologie mensen niet kunt helpen. Je kunt cliënten ondersteunen, maar helpen, dat moeten ze toch echt zelf doen. Door aandachtig te luisteren, empathisch te reageren en zorgvuldig samen te vatten en door te vragen kun je cliënten aan het denken zetten, maar dat denken, dat doen ze echt zelf. Ik vind het dan ook een vrij lastig gegeven dat je als therapeut wat dat betreft weinig controle hebt op het verloop van de behandeling, en dat sommige cliënten niet geholpen kunnen worden omdat ze hier niet open voor staan of omdat het niet klikt. Weinig controle dus, hier kom ik later op terug…

 

3). Mensen begrijpen.

Wat lastig is met psychologie tegenover geneeskunde, is dat de problematiek niet zichtbaar is. Dit heeft dan weer te maken met begrip vanuit je omgeving. Wanneer je een gebroken been hebt dan kunnen mensen dit waarnemen. Ze zullen dan waarschijnlijk ook eerder begrip tonen. Betekent dit dan ook dat ze het zullen begrijpen? Dit was dan ook een andere reden voor mij om psychologie te studeren: ik wil mensen en hun gedragingen leren begrijpen. Ik begreep dat iemand met een gebroken been pijn kon ervaren, maar hoe zat het met de psyche? Ondertussen heb ik geleerd dat pijn een subjectieve ervaring is, en dus voor iedereen anders is. De een zal waarschijnlijk meer gevoelig zijn voor pijn dan de ander. Pijn is sensorisch, emotioneel, cognitief. Ik ben zelf bekend met pijn, en zet mijn ervaringsdeskundigheid dan ook graag in tijdens therapiesessies met cliënten die pijn ervaren. Betekent dit dan dat ik mensen die pijn ervaren beter kan begrijpen? Nee. Naar mijn mening is ook dit een illusie. Hoewel ik begrijp dat pijn vervelend kan zijn, of is, ervaart een cliënt met pijn deze pijn niet op dezelfde manier als ik deze zou ervaren. Ik BEGRIJP het dus niet, maar kan wel meer gepaste empathische reacties geven en inlevingsvermogen tonen.

 

4). Controle uitoefenen.

Niemand kan jou zo gek maken als jijzelf, en het tegenovergestelde is ook waar. Dit suggereert dus dat je zelf heel veel verantwoordelijkheid hebt. Daarentegen geloof ik niet dat je veel controle hebt, en dat controle een illusie is. Veel geestesziektes zijn dan ook te herleiden tot de illusie van controle. Neem bijvoorbeeld mijn angst voor naalden. Waarom ben ik bang voor naalden? Omdat ik bang ben om de controle te verliezen. Heb ik controle dan? Nee. Hetzelfde geldt voor mijn angst voor autorijden. Ik ben bang om de controle over het stuur te verliezen en in een greppel te belanden. De gedachte van controle is in dit geval disfunctioneel. En als ik dat leer te accepteren, verdwijnt mijn angst dan? Niet per se, maar ik leer er mee omgaan. Dat is dan ook het belangrijkste aspect voor mij binnen psychologie: ik kan cliënten niet genezen, ik kan ze wel ondersteunen zodat ze leren omgaan met hun klachten, waardoor het leven meer leefbaar is.

 

5). Geluk creëren.

Een ander aspect binnen psychologie dat mijn interesse wekt is geluk. Wat doet geluk met mensen? Wat is de juiste maatstaf voor geluk? En kun je iemand daadwerkelijk gelukkig maken? Ik geloof zelf dat je als therapeut zijnde geluk niet kunt creëren. Een kritische vraag die iemand mij ooit stelde was dan ook: weet jij zelf wat je gelukkig maakt? Ik denk het niet. En, weet ik het, wanneer ik compleet gelukkig ben? Denk hier zelf eens over na. Kun je geluk dan wetenschappelijk bepalen? Dit blijf ik een lastige vraag vinden. Er zijn natuurlijk verschillende manieren om naar geluk te kijken. Ik heb wetenschappelijk onderzoek gelezen, en ook zelfhulpboeken doorgebladerd. Een belangrijk verschil is de focus, en de onderwerpen die besproken worden. Zo kom ik in wetenschappelijke literatuur (bijna) nooit daily hassles tegen waaronder rommel. Terwijl ik een geluksmomentje ervaar op het moment dat ik rommel opruim. Ook kan ik mij goed vinden in de wetenschap omtrent geluk. Het fysiologische karakter, en dus meer wetenschappelijke onderbouwingen.

 

Wat is dan de conclusie van dit alles?

Als ervaringsdeskundige leer ik dat ik mensen niet kan begrijpen omdat ik iets zelf heb meegemaakt. Ik leer juist dat ik niet alles weet, en dat dat maar goed is ook. Ervaringsdeskundigheid is je vriend of je vijand, afhankelijk van je professionaliteit. Ik leer anderen ondersteunen door de juiste gepaste empathische reacties te tonen en juiste vragen te stellen. Ik leer problematiek in bepaalde kaders te plaatsen in samenwerking met de cliënt, en leer kritisch te kijken naar behandelmethoden om deze af te stemmen op de behoefte van mijn cliënt. Ik ben dus niet de “vriendin” die jou een klopje op je schouder geeft en zegt dat alles wel goedkomt, simpelweg omdat ik dat niet kan beloven. Ik wil je ook niet in die waan laten, dus verwacht geen intense omhelzing van mij op het moment dat je in tranen bent, om maar in die comfortzone te blijven. Verwacht wel dat ik je aan het denken zet, dat ik samen met jou structuur breng in het geheel, en ik je ondersteun om jezelf in het gareel te houden. Ik daag je uit om uit die comfortzone te stappen, en zal je hierbij stap voor stap evidence based begeleiden.

 

 

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: