Astrid HOP

About the author : Mijn naam is Astrid en ik ben studente gezondheidspsychologie. Ik heb affiniteit met medische psychologie en positieve psychologie. Mijn schrijvers doel is zelfontwikkeling. Bedankt voor het lezen van mijn Blog! Ik vind het fijn om te weten wat je van mijn blog vindt, laat dit dus vooral weten door een reactie achter te laten, of door op het duimpje te klikken!

Een andere insteek: Consultant versus Therapeut

Astrid, Toekomstperspectief, Uncategorized, Werken, Werkveld No Comment

“…Maar de rol als therapeut is niet de enige rol die je kunt vervullen om mensen met een beperking te ondersteunen. Te denken valt ook aan de rol als diagnosticus, coach, consultant, e.d. Ook zou je verder kunnen kijken dan slechts de geestelijke gezondheidszorg, en meer kunnen focussen op de participatie in de maatschappij.”

 

Verder kijken dan jouw rol als psycholoog: het werk als consultant voor mensen met een lichamelijke beperking.

 

2017, 01, 28

 

Tijdens mijn zoektocht naar een stage kwam ik een vacature voor vrijwilliger tegen. Hoewel het niet mijn doel was om vrijwilligerswerk te vinden, heb ik er toch op gereageerd. De vacature sprak mij zó aan, dat ik meteen de telefoon pakte. Ik kreeg Lonneke aan de lijn. Zij werk als consultant en coördinator voor de vrijwilligers. Het bedrijf waarvoor zij werkzaam is, is Emma at Work. Deze organisatie ondersteunt jongeren met een lichamelijke beperking en / of chronische ziekte bij het vinden van een baan waar zij energie uit kunnen halen. Lonneke nodigde mij uit voor een sollicitatiegesprek, en tijdens dit gesprek werd meteen duidelijk dat ik was aangenomen. Yes!

 

De doelgroep

Zoals velen van de vaste lezers wel weten, is mijn lange termijn doel om jongeren met een lichamelijke beperking en / of chronische ziekte te ondersteunen om het beste uit zichzelf te halen. De samenwerking tussen lichaam en geest interesseert mij. Ongeveer 30% van de mensen met een lichamelijke klachten heeft ook psychische klachten, en andersom is dit ongeveer 60%. Een doelgroep waar naar mijn mening nog veel te winnen is. Al psycholoog zijnde zou je bijvoorbeeld gebruik kunnen maken van het bio-psycho-sociaal model. Maar de rol als therapeut is niet de enige rol die je kunt vervullen om mensen met een beperking te ondersteunen. Te denken valt ook aan de rol als diagnosticus, coach, consultant, e.d. Ook zou je verder kunnen kijken dan slechts de geestelijke gezondheidszorg, en meer kunnen focussen op de participatie in de maatschappij. Dit is waar de stichting Emma at Work op inspeelt.

 

Emma at Work

Emma at Work is een organisatie die is opgericht in het AMC, maar tegenwoordig los van het ziekenhuis te werk gaat. Afgelopen jaar bestond de stichting 10 jaar, en in die tijd hebben ze zeker 1000 jongeren met een beperking geholpen met het vinden van een passende baan. Wat relatief klein begon, is uitgegroeid tot iets moois, iets groots. Tegenwoordig staat de organisatie officieel geregistreerd als goed doel. Het doel waar zij nu aan werken is om alle jongeren die zich aanmelden te ondersteunen. Dit zijn zowel jongeren die een fysieke aandoening hebben waarmee zij nog wel goed kunnen participeren in de arbeidsmarkt, als jongeren die in het doelgroepenregister staan.  Door middel van: training, coaching, vacatures, informatie over wet- en regelgeving e.d. worden de jongeren ondersteund. De organisatie heeft connecties met meerdere werkgevers die baankansen bieden aan mensen met een beperking. Ook zoeken de jongeren zelfstandig naar een baan.

De rol van de consultant

Lonneke stuurde ongeveer 7 jaar geleden een open sollicitatie naar de stichting. Door haar netwerk was ze gewezen op de organisatie, en het enthousiasmeerde haar. Hoewel Lonneke tijdens het sollicitatiegesprek al erg veel heeft kunnen vertellen over het werk, en de stichting goede informatievoorzieningen heeft, was ik benieuwd naar Lonneke haar eigen verhaal. Daarom nodigde ik haar uit voor een gesprekje, waarbij we haar rol bespraken als consultant.

De rol van de consultant is divers. Daarbij weet Lonneke vaak aan het begin van de dag niet precies wat haar te wachten staat. De dag wordt vaak gevuld met: intakegesprekken met jongeren, gesprekken met werkgevers, soms in combinatie met de jongeren, maar ook bijvoorbeeld netwerkbijeenkomsten ter promotie van de organisatie. Het is een combinatie van administratieve werkzaamheden en face-to-face contact. Tot dusver nog vergelijkbaar met het werk als psycholoog zijnde. Waar ligt dan het verschil? Lonneke gaf aan dat er een verschil is in de aanpak.

 “Mijn rol is niet die als van hulpverlener, wat inhoud dat de uitkomst dus niet altijd is dat ik iemand daadwerkelijk help. Als psycholoog zijnde heb je waarschijnlijk eerder de verwachting dat je iemand daadwerkelijk zult helpen. Het “jezuscomplex” (waar Lisette naar refereerde in een eerdere blog) dat iedereen te helpen is, dat geldt dus niet voor mij. Alles wat ik doe om jongeren te ondersteunen is daarbij goed, en de verantwoordelijkheid ligt grotendeels bij de jongeren zelf. Wij bieden handvaten, en zij pakken deze aan. Alles wat je daaraan bij kunt dragen is mooi.”

 

Persoonlijke betrokkenheid

Een persoonlijk leerdoel van mijzelf is dat ik problematiek niet mee naar huis neem. Ik vroeg mij af hoe Lonneke hier mee omgaat. Zeker binnen deze doelgroep, die kwetsbaar is voor stereotyperingen en stigmatisering. Allereerst hebben we daarom de negatieve en positieve vooroordelen besproken ten opzichte van mensen met een lichamelijke beperking.

Er zijn verschillende vooroordelen ten opzichte van mensen met een beperking. Bijvoorbeeld dat je de beperking ziet. Bij onze stichting is dit niet het geval, ik zie de persoon, persoon met kwaliteiten en kansen. Ik ondersteun deze persoon om deze potentie te zien, en verder te ontwikkelen. Een positief vooroordeel is dat mensen met een beperking erg gemotiveerd zijn. Belangrijk hierbij is dat dit niet omslaat, en er voor zorgt dat jongeren hun grenzen niet bewaken. Hier speelt de coach of de consultant dan ook op in. ”

Daarnaast vroeg ik aan Lonneke of een verhaal van een van de jongeren haar wel eens erg geraakt heeft, en hoe ze hiermee omgaat. Ze gaf aan dit eenmalig meegemaakt te hebben, omdat de situatie haar ook zou kunnen overkomen. Ze kon zich erin verplaatsen. Hier gold ook weer dat zij niet de rol als hulpverlener heeft, en dus minder snel problematiek mee naar huis neemt. Ook zag ze in dit geval de persoon, en kan zich dan ook heel snel hierop richten. Op de potentie, mogelijkheden.

 

 

Het gesprek met Lonneke heeft mijn blik verruimd wat betreft het ondersteunen van mensen met een beperking. Het is een positieve aanpak, met een andere insteek dan de rol als therapeut. Wellicht ligt het werk als consultant mij wat dat betreft beter. Ook spreekt de diversiteit van de functie mij aan, en het doel van de organisatie op zich. Niet alleen dat, het heeft me ook verder aan het denken gezet over de rol van de therapeut, de rol die jij er zelf van maakt. Wat is het doel van jou als therapeut? Wil je mensen helpen, of ondersteunen? Leg jij dingen op, of biedt jij handvaten? En wat zie jij, op het moment dat je een cliënt voor hebt zitten? Focus jij op de problematiek, of de kansen?

 

Hmm.. denkwerk.

 

 

 

 

Hoe vond je deze blog?

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Like ons op facebook!

Zusterpagina van:

In het kort:

Humans of Psychology is in 2015 opgericht, voor en door psychologiestudenten, om ervaringen te delen en anderen te inspireren en te motiveren bij de reis naar het werkveld. Momenteel uit zowel studenten als afgestudeerden, binnen verschillende disciplines van psychologie. Door middel van (persoonlijke) blogs wordt een beeld geschetst over de mogelijkheden binnen het werkveld, en wordt toegewerkt naar een positief toekomstperspectief. Ook onderwerpen als profileren en netwerken komen aan bod.

Archief: